Sevdaliza Oxytocina

To utwór o miłości, która ma w sobie coś z uzależnienia i świętokradztwa zarazem — cielesność splata się tu z duchowością, a namiętność staje się czymś na granicy ekstazy i destrukcji. Bohaterka mówi o relacji, w której pragnie drugiej osoby tak mocno, że traci granice – karmi się nią, cierpi dla niej, a jednocześnie znajduje w tym sens i życie. Tytułowe „oxytocin” (hormon przywiązania i bliskości) symbolizuje emocjonalny narkotyk — uczucie, które wypełnia ciało i umysł, uzależnia jak tlen i dopamina, a zarazem daje iluzję wiecznej młodości i intensywności.

W drugiej zwrotce napięcie rośnie – to już nie tylko fascynacja, ale głód i rytuał poświęcenia. Bohaterka staje się kimś, kto „rzuca się na ołtarz” miłości, gotowa oddać siebie w całości, nawet jeśli to graniczy z szaleństwem. Słowa „Corpus deus, God has made us” nadają tej namiętności wymiar bosko-ludzki – jakby to, co niebezpieczne, było jednocześnie święte. Piosenka jest więc hymnem do intensywności – do pragnienia, które pali, ale ożywia, do związku, w którym nie ma już granicy między ciałem, duszą i pożądaniem.