Tears For Fears The Working Hour

Tears For Fears wymyślili wzór na perkusji. Zasugerowali to Rolandowi, który wziął kilka akordów od klawiszowca Iana Stanleya i napisał do niego słowa. Nagrali go na taśmę i zbudowali z tego miejsca. Roland stwierdził, że zajmuje się Curtem, a on zdał sobie sprawę, że stali się biznesem, z czym trudno było im się uporać we wczesnych latach dwudziestych.

Spisał więc swoją agresję „Godziną pracy”. Teksty te odnoszą się do uczuć zespołu wobec ich wytwórni płytowej w tamtym czasie, która wywierała na nich ogromną presję, by w krótkim czasie wydać kolejny singiel, aby utrzymać zespół w oczach opinii publicznej. „Byliśmy popychani i mówiono nam, co mamy robić, i może nam się nie udać, będą wiedzieli, że nie zrobimy tego ponownie w następnym akcie” [Orzabal w wywiadzie dla BBC].

Genialna gra słów, nawiązująca do powiedzenia „Dziś i wiek”: czasy współczesne i dosłownie: „Dzisiaj i Twój wiek”, które są w większości potoczną wiedzą. Odkrycie, czym jest ten strach, jest kluczowe dla jego życia, ponieważ zmusza go do pracy.