Tekst piosenki
Panno święta, co Jasnej bronisz Częstochowy
I w Ostrej świecisz Bramie! Ty, co gród zamkowy
Nowogródzki ochraniasz z jego wiernym ludem!
Jak mnie dziecko do zdrowia powróciłaś cudem
Panno święta, co Jasnej bronisz Częstochowy
I w Ostrej świecisz Bramie! Ty, co gród zamkowy
Nowogródzki ochraniasz z jego wiernym ludem!
Jak mnie dziecko do zdrowia powróciłaś cudem
Litwo! Ojczyzno moja! ty jesteś jak zdrowie:
Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie,
Kto cię stracił.
Kto cię stracił.
Dziś piękność twą w całej ozdobie
Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie.
Tęsknię po tobie.
Gdy od płaczącej matki, pod Twoją opiekę
Ofiarowany, martwą podniosłem powiekę;
I zaraz mogłem pieszo, do Twych świątyń progu
Iść za wrócone życie podziękować Bogu
Gdy od płaczącej matki, pod Twoją opiekę
Ofiarowany, martwą podniosłem powiekę;
I zaraz mogłem pieszo, do Twych świątyń progu
Iść za wrócone życie podziękować Bogu
Litwo! Ojczyzno moja! ty jesteś jak zdrowie:
Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie,
Kto cię stracił.
Kto cię stracił.
Dziś piękność twą w całej ozdobie
Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie.
Tak nas powrócisz cudem na Ojczyzny łono.
Tymczasem przenoś moją duszę utęsknioną
Do tych pagórków leśnych, do tych łąk zielonych,
Szeroko nad błękitnym Niemnem rozciągnionych;
Do tych pól malowanych zbożem rozmaitem,
Wyzłacanych pszenicą, posrebrzanych żytem;
Gdzie bursztynowy świerzop, gryka jak śnieg biała,
Gdzie panieńskim rumieńcem dzięcielina pała,
A wszystko przepasane jakby wstęgą, miedzą
Zieloną, na niej z rzadka ciche grusze siedzą.
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
Tekst ten jest adaptacją fragmentów „Inwokacji” z Pana Tadeusza Adama Mickiewicza, które w swojej oryginalnej formie stanowią poetyckie otwarcie epopei narodowej. Opisuje on tęsknotę za ojczyzną, Litwą, która jawi się jako miejsce pełne piękna i harmonii. Centralnym motywem jest patriotyzm i nostalgiczne wspomnienie ojczystej ziemi, którą poeta idealizuje i ukazuje jako przestrzeń pełną naturalnego uroku.
W pierwszej części pojawia się modlitewny zwrot do Matki Boskiej – opiekunki Częstochowy, Ostrej Bramy i Nowogródka. Poeta dziękuje jej za cudowne uzdrowienie z dzieciństwa, co podkreśla jego osobistą więź z religią i wiarą.
Kolejne wersy stanowią wyznanie miłości do ojczyzny, Litwy, którą poeta porównuje do zdrowia – dopiero po utracie człowiek zaczyna doceniać jej wartość. Opis przyrody jest pełen żywych, malarskich obrazów – pagórki, łąki, błękitny Niemen, złociste pola, biała gryka i zielone miedze. Te elementy składają się na idylliczną wizję Litwy jako miejsca nie tylko pięknego, ale i duchowo bliskiego, do którego dusza poety tęskni.
Komentarze (0)