ShowMinorSavage Romeo

„Romeo” to singiel japońskiego męskiego trio ShowMinorSavage, powstałego i współpracującego w ramach wytwórni BMSG. Piosenka zbudowana jest na zaprzeczeniu, powtarzający się wers „俺はロミオになれないよって (tłum. Mówię ci, nie mogę być Romeo)” nie jest lamentem, lecz deklaracją innego rodzaju prawdy.

ShowMinorSavage konstruują portret związku, który odrzuca wyidealizowany romantyczny archetyp – oddanego, poetyckiego, poświęcającego się kochanka – na rzecz czegoś bardziej chaotycznego, surowego i chemicznie szczerego. Akcja utworu rozgrywa się nad ranem, przesiąkniętym alkoholem i pożądaniem, gdzie dwoje ludzi, którzy nie mogą być dla siebie dobrzy, i tak ciągle się zderza.

Tytuł przywołuje ostateczny symbol tragicznej, pięknej miłości opisywanej przez Szekspira, ale piosenka systematycznie demaskuje możliwość takiej czystości. Zamiast balkonowych przemówień (scena wyznania przez Romea uczuć w „Romeo i Julii”, gdzie Julia stoi na balkonie) i szlachetnych intencji, dostajemy połamane paznokcie, ochrypłe głosy, pijackie SMS-y i powtarzające się wyznanie: tracę kontrolę.

„Romeo” to piosenka antymiłosna, która odnajduje inny rodzaj romansu w odrzuceniu samego romansu. ShowMinorSavage rozmontowują ideał idealnego kochanka i zastępuje go postacią, która bez wstydu przyznaje: „Nie mogę nim być”. Zamiast poetyckiego oddania, piosenka oferuje wzajemne upojenie, zepsute hamulce, taksówki o drugiej w nocy i powolny taniec dwóch ciał, które nie mogą przestać się zderzać.

Powtarzające się przyznanie do „utraty kontroli” nie jest ostrzeżeniem, lecz opisem wybranego stanu – przestrzeni, w której presja bycia Romeem rozpływa się, a pozostaje szczera, chaotyczna, chwilowa potrzeba bliskości. Prawda piosenki leży w tym wyznaniu: nie mogą być bohaterami wielkiej historii miłosnej, ale kochankowie razem mogą być pijani, przemierzać noc, potrzebować tego samego, i na razie to musi im wystarczyć.