A2H #4 – Blues Shit

Utwór ten jest rodzajem refleksji rapera A2H, nagranej tuż przed wydaniem jego debiutanckiego albumu „La route est longue” (wspomniana w tekście data 29 października odnosi się do premiery w 2013 roku). Artysta kreśli w nim surowy obraz ulicznego życia, które dobrze zna – pełnego „najgorszych typów”, dzieciaków („tits-pe”), zaniedbanych zaułków, wszechobecnych narkotyków (marihuany, kokainy, haszyszu), różnych grup społecznych (imigrantów, policji, gangsterów) oraz ogólnego brudu i pośpiechu. Wspomina o swoim dorastaniu w takim środowisku, o tym jak unikał poważniejszych problemów („ces-vi” – wice, nałogi), uczył się szacunku dla starszych i jednocześnie rozwijał swój własny, „elegancki” styl rapowania.

W drugiej części artysta skupia się na sobie. Przedstawia się jako osoba pełna pomysłów („tysiące tekstów w głowie”), niezwykle sprawna i pewna swoich umiejętności w studiu nagraniowym („szef w swojej dziedzinie”), ale jednocześnie czująca się nieco samotnie w muzycznej „grze” („solo dans mon game”). Nie ukrywa swojej hedonistycznej strony (zamiłowanie do imprez, seks bez zabezpieczeń) i po raz kolejny wspomina o swojej dwubiegunowej naturze („Bipolaire soit soft soit hardcore”). Wyraża silną ambicję, zarówno swoją, jak i swojej ekipy („Mon crew en guerre, on vient rafler la mise” – Idziemy po całą pulę), ale jednocześnie dzieli się niepewnością co do przyszłości – czy zdobędzie sławę, czy pozostanie blisko ulicznego życia („famous ou cotoyer l’terre-terre ?”). Tę niepewność podkreśla kończący utwór angielski cytat: „Kto wie, co przyniesie jutro? Może słońce, a może deszcz”.