Amanda Palmer Astronaut (A Short History of Nearly Nothing)

Czy wystarczy mieć tylko odrobinę miłości, Akurat tyle, by wsunąć ją między strony książki Akurat tyle, żeby zakryć ją ręką Bo wszyscy wkoło chcą zerknąć, co tam masz Czy wystarczy mieć tylko odrobinę miłości, Akurat tyle, by zmieściła się w szczelinie Kawałki już do siebie tak dobrze nie pasują Po wielokrotnym rozbijaniu u klejeniu A ja wciąż nie dostaję tego, czego chcę Chcę dotknąć tyłu twojego prawego ramienia Chciałabym, żebyś mi przypomniał mi, kim byłam Bo każdego dnia coraz bardziej oddalam się od dawnej mnie Ale ty, kochanie, jesteś astronautą, Grasz nauce na nosie Z chęcią znów o tym pomyślę Tylko przynieś coś, co mi o tym przypomni Czy coraz trudniej jest udawać Że życie płynie dalej gdy nie bierzesz w nim udziału Czy nie widzisz sensu W naszych chaotycznych, szaleńczych akcjach? Czy coraz łatwiej odpuszczasz Mimo że wciąż obrysowuję twoje imię To nie jest ani śmieszne ani sprawiedliwe Przebyłeś całą tę drogę, a nic się nie zmieniło Ale ty, mój kochany, jesteś astronautą, Grasz nauce na nosie Z radością znów o tym pomyślę Tylko przynieś coś, co mi o tym przypomni Uuuh. Powiedziałabym im cokolwiek, żeby zobaczyć, jak psujesz wieczór Ale, jak widzisz, nie mam zbyt wiele do powiedzenia Wszyscy chorobliwie pragną znaleźć w końcu coś fascynującego Wszyscy, prócz ciebie, a i tak nie jest ci z tym dobrze Tak, ty, mój kochany, jesteś astronautą, Rozbiłeś się w imię nauki Na szczęście znaleźli górną część twojego ciała To całkiem miła pamiątka To całkiem miła pamiątka Uh uh uh uh uh uh uh. Uh uh uh uh uh. Może i jesteś obeznany z nocą, Ale ja doświadczyłam ciemności za dnia I muszę przyznać, że to było przerażające Bo żyjemy w ten sam sposób