
Tekst piosenki
I feel a chill in my heart
Like lingering winter cold
I and my son are torn apart
He was just 6 winters old
My first-born was he
And the last of my kin
The last one to carry my name
Death smiled at him it’s deadly grin
There is no one for me to blame
The fate of Norns await us all
There is no way to escape
The day to answer Oden’s call
Or walk through hel’s gate
I carry him to my ship
He seems to be asleep
But the deep blue colour of his lips
Is enough to make me weep
No man should have to bury his child
Yet this has been my share
The tears i shed run bitter and wild
It’s a heavy burden to bear
His body feels so light in my arms
His skin is pale as snow
Yet his weight feels heavy in my heart
As my sadness continues to grow
Allfather!
What fate has been given me?
Why must I suffer?
Why must I feel this pain?
Allfather!
Life has lost it’s meaning to me
I think I’m going insane!
I lay him down on a pyre
A burial worthy of a king
And as I lie down by his side
I hear the weaving norns sing
The fate of Norns await us all
There is no way to escape
The day to answer Oden’s call
Or walk through hel’s gate
The fate of Norns await us all
I know this to be true
It’s time to answer Odens’s call
My son, he calls for me and you
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
Chociaż Szwedzi z Amon Amarth niemal zawsze charakteryzują wikingów jako mężnych, niezwyciężonych i nie okazujących lęku w obliczu śmierci, tym razem przypominają, że nawet zaprawiony w bojach nordycki wojownik może złamać się w obliczu osobistej tragedii.
Bohater The Fate of Norns nigdy nie obawiał się własnej śmierci, wiedział bowiem, że wstąpi wówczas w bramy Walhalli. Czymś innym jest jednak doświadczenie śmierci pierworodnego syna. Kiedy mężczyzna składa na stosie pogrzebowym ciało chłopca, który przeżył zaledwie sześć zim, po jego policzkach – być może po raz pierwszy w całym życiu – spływają łzy.
Pogrążony w rozpaczy mężczyzna wzywa imienia Odyna, pytając, dlaczego spotkał go tak okrutny los. Nie widzi już sensu w życiu, a rozpacz niemalże odbiera rozum. Tragedia jest tym większa, że chłopiec był jedynym spadkobiercą wikinga; teraz nikomu nie przekaże już swojego dziedzictwa.
Tytuł kompozycji nawiązuje do Norn, nordyckich bogiń przeznaczenia, odpowiadających greckim Mojrom. Gdy przecięły złotą nić, symbolizującą ludzie życie, człowiek umierał i odchodził do Walhalli, pałacu Odyna, lub lodowego piekła demonicznej Hel. Od wyroków trzech sióstr nie było ucieczki.











Komentarze (0)