U2 Ordinary Love

Utwór „Ordinary Love” został napisany dla filmu Mandela: Long Walk to Freedom. W filmie osiąga moment, w którym Mandela wyłania się zwycięsko, by przywitać mieszkańców RPA. Według Bono zespół postanowił uwiecznić ten triumfalny moment z odrobiną melancholii po przeczytaniu listów miłosnych Mandeli do jego żony Winnie.

„Odchodził zwycięsko, ale jego serce było naprawdę złamane … jedyna porażka, którą naprawdę poniósł, to utrata małżeństwa”. To artystyczny punkt widzenia Mandeli, gdy patrzy przez okno więzienia. Widzi fale morza uderzające o brzeg, czuje ciepło słońca. On może poczuć tę wolność, wciąż będąc uwięzionym w samotnej celi.

W tym przypadku Bono śpiewa o wodach morza chcących nawiązać kontakt z piaszczystym wybrzeżem. Odmierza pożądanie w ruchu morskim, nadając mu antropomorficzne intencje, które wykraczają poza nieuniknione skutki grawitacji.

Mimo że suchy ląd i mokre morze są biegunowymi przeciwieństwami, chcą się dotknąć, muszą zejść się razem. Mimo że nigdy nie mogą się prawdziwie połączyć i stać się jednym, morze będzie wielokrotnie nawiedzało brzeg, niemal tęsknie, pragnąc nawiązać połączenie. Równolegle rysuje się słońce, którego światło przemieści się z odległości milionów mil, by dotknąć i ocieplić ludzką skórę.

Poza relacją między mężczyzną a jego żoną, kolejne dwie linie nawiązują także do walki pomiędzy dominującą białą mniejszością w Południowej Afryce a stłumioną czarną większością podczas apartheidu. Dwie pozornie odmienne frakcje są oddzielone przez nienawiść i politykę, ale starają się ponownie połączyć i przenieść te różnice w kierunku jaśniejszej przyszłości.

Wreszcie, podobnie jak w przypadku większości tekstów U2, całą tę piosenkę można odczytać jako list miłosny od Bono do jego żony Ali i / lub pomiędzy Bono a Bogiem. Mandela został uwięziony, gdy był jeszcze młody i nie mógł spędzić tego pięknego czasu z żoną, Winnie.