Tekst piosenki
Wash it down the drain
Down the drain
Wash your smile down
Wash it down the drain please
Like animals destined for fuel or observance
Our role is clear never stray far from the path
Everything has an end
But what am I supposed to say?
Oh sorry I guess I forgot
You think you could tell me again?
Please?
I don’t remember
What am I supposed to think?
What am I supposed to feel?
There’s no feeling in this place
The echoes of the past speak louder
Than any voice I hear right now
Don’t you ever try to be
More than you were destined for
Or anything worth fighting for
There’s no feeling in this place
There’s no feeling in this place
Feeling in this place
What did you expect?
That we would never leave home?
That we would never leave?
What did you expect?
That we would never leave home?
That we would never leave?
That we would never leave?
That we would never leave?
That we would never leave?
What did you expect from us?
We’re murderers!
Murderers and rapists and liars and thieves!
You should never put your trust in any of us
There is nothing to gain from this interference
Don’t you ever try to be
More than you were destined for
Or anything worth fighting for
There’s no feeling in this place
The past speaks louder than anything I hear right now
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
W jednym z wywiadów Greg stwierdził, że „Farewell, Mona Lisa” jest komentarzem dotyczącym degeneracji współczesnego społeczeństwa. Według autora jesteśmy coraz bardziej zepsuci, zaprzepaszczamy powoli wszystkie wzniosłe idee, które jako gatunek udało nam się wypracować przez wieki. Moralność upada, a my stajemy się coraz bardziej zagubieni w naszej rzeczywistości.
Żyjemy w czasach, w których praktycznie wszystko mamy pod ręką. Informacje całego świata są dostępne poprzez kilka kliknięć, a nasze otoczenie zapewnia nam miliony opcji do wyboru w praktycznie każdym aspekcie życia. Zewsząd uderza nas tak wiele bodźców, że przez natłok możliwości nie jesteśmy już w stanie praktycznie podejmować decyzji.
Puciato stwierdza poprzez ten kawałek, że współcześnie woli patrzeć w przeszłość, niż w przyszłość, dostrzegając w tej pierwszej znacznie piękniejsze rzeczy. Kierunek, w którym zmierzamy zdaje się prowadzić nas krok po kroku do zagłady, więc znacznie lepiej skupić się na całym pięknie, które udało nam się kiedyś stworzyć.
Smutne jest jednak to, że dla autora czasy naszej świetności raczej już nigdy nie wrócą. Możemy tylko pomachać na pożegnanie wszystkim cudom, które wyszły spod naszych rąk, czego symbolem jest tutaj tytułowa Mona Lisa. W przyszłości już raczej nigdy nie uda nam się wznieść na takie wyżyny.
Komentarze (0)