Faithless Killer's Lullaby

Siedzę przy stoliku, nie myślę racjonalnie Obserwują jak linie równoległe wykrzywiają się i falują Za mokrą od deszczu szybą maluje się ponury obraz Odjeżdża kolejny pociąg do domu Z cichym jękiem przyznając się do porażki Bujający w obłokach, cały z kamienia Wszyscy jadą do domu, zadzwoniłem do mojego kolegi Jerome Chciałem, byśmy się razem udali do strefy zmierzchu (The Twilight Zone) Powiedziałem, żeby przyszedł sam, bez telefonu Kupiłem mu kawę i przekąskę Usiedliśmy, zacząłem mówić Bawił się czapką Kiedy ja próbowałem się dowiedzieć jak utrzymać trzeźwość Nie ukrywałem swoich błędów Próbowałem doszukać się sensu w dowodach To koniec, odeszła na dobre Czemu miałbym kłamać, śpiewam kołysankę zabójcy Zidentyfikowano ją dzięki jej pożegnaniu Ostatnia rzecz jaką słyszysz nim twoje życie przepada Jest tylko gorzej, czuję jakby miał mi wybuchnąć żołądek Czuję się przeklęty Siedem wieków gorzkich wspomnień I nieścisłości, wcześniej jego i jej Po raz ostatni chodzę po tym domu Miejscu moich dawnych zbrodni, jestem tu od wieków Słyszę tykanie starego zegara, który kiedyś mnie drwił Mam wieczność, żeby zrobić bilans To miejsce jest jak kłódka Wyglądasz na zszokowanego Zaufaj mi, tutaj rusza się tylko kurz Jesteśmy tu sami, przyszedłem, żeby tobą wstrząsnąć i cię podręczyć Dzieje się tak od wieków Ja i moje wspomnienia, dopóki nie przyniosłaś kluczy Minęło kilka sobót Przeprowadziłem się, uciekłem przed tragedią i piciem Minęło siedemset lat zanim tam doszedłem Pojawiłaś się, ta sama fryzura, to samo zagadkowe spojrzenie Nie mogłem się zbliżyć Ogarnęła mnie frustracja, nie mogłem tego znieść Naprawdę byłem przeklęty, mimo że przez najgorsze już przeszedłem To była dopiero pierwsza część, sam początek Każdej nocy siedziałem przerażony, próbując posklejać swoje serce Na wypadek, gdyby facet, za którym się uganiała, przekroczył pierwszą bazę A ja po prostu nie mogę uciec, nie jestem w formie Kochasz się z kimś innym, nie mogę tego znieść Więc robię, co mogę, ale bez skutku Krzyczę, wrzeszczę, coraz bardziej tonę w moim własnym piekle Ponosi mnie, przepraszam, weź sobie jeszcze jedną kawę Muszę wyrzucić z siebie chociaż część z tego, co czuję Chyba, że znajdę drogę ewakuacyjną Schodzę pod ziemię Na wieki pełne bólu, to absurdalne Oplata mnie najcięższy z łańcuchów na dźwięk jednego słowa Odsyła mnie do piekła, huh Nienawidzę igieł, wszystko zaczyna mnie boleć na widok Strzykawki J, szaleję ze wstydu Śni mi się i obserwuję jak wciąż i wciąż się kocha Z jakimś zakochanym w niej wieśniakiem Przygłupim, niedorozwiniętym prostakiem, któremu cały czas stoi Boże, jasne, że jestem zazdrosny Ciągle to robią, rozciągają swoje mięśnie sercowe Jezu, co jeszcze będzie z nią wyprawiał Szaleję ze złości, kiedy delikatnie drapie do po piersi Kiedyś robiłaś tak mnie, w 1253 O ja nieszczęsny, leżysz ze swoim kochankiem A ja się gapię, pochłania mnie rozpacz, gdy mierzwisz mu włosy Nieświadoma, że ktoś tu jeszcze jest Poruszam się szybko, po raz ostatni chcę wypróbować swoją sztuczkę Wiesz, że mniej więcej da się nakreślić mój zarys Gdy kurz wiruje w słońcu Więc staram się zmienić, wibruję, próbując przyjąć ludzką formę Co przypomina mi o tym, jak kiedyś rozpruwałem Rzucam się po całym domu, zaślepiony złością Potrzeba było wielu lat i oceanu łez, nim udało mi się znaleźć klucz do tej Klatki I rozpocząć nowy rozdział w nowym wieku Trudno to ocenić Ale wiem, że jeszcze się zobaczymy, tego możesz być pewna Nie wiem tylko jeszcze jak i kiedy Śpij, moja utracona miłości Jerome odprowadził mnie do domu pod stalowym niebem Wiedział, że mam skłonność do dramatyzowania, ale nie kłamię A to co mówię, jest w stanie wyczytać z moich oczu Dlaczego och dlaczego rozpoznaje kołysankę zabójcy Domyślił się Nic dziwnego, że nie słyszałem Zamknąłem oczy a on poprowadził mnie do tego starego domu Nie wiedząc jak, nie wiedząc kiedy