Radiohead Bodysnatchers

Według New York Times, inspiracje Yorke’a dla „Bodysnatchers” obejmują wiktoriańskie historie o duchach, The Stepford Wives i poczucie „twojej fizycznej świadomości uwięzionej bez możliwości pełnego połączenia z niczym innym”.

Jest to opowieść o monotonnym, nudnym życiu, w którym człowiek nie czuje się dobrze z samym sobą i ukrywa swoje prawdziwe ja. Mówiąc dokładniej, odnosi się do życia w fałszywym świecie, zachowując się jak ktoś inny i czując się z tego powodu martwym.

Forma komunikacji stosowana dla pacjentów cierpiących na „syndrom zablokowany”, w którym pacjent zostaje sparaliżowany, ale aktywność mózgu pozostaje nienaruszona. Sugeruje to, że narrator czuje się jak cień człowieka, nie będąc w stanie wyrazić najmniejszej nawet wątpliwości w świecie zewnętrznym.

Metaforycznie, narrator nadmiernie koryguje wypowiedzi innych, gdy jest krytykowany, więc nie jest już sobą, lecz jedynie duchem swojego poprzedniego ja. Jest „znormalizowany” przez społeczeństwo, jego „krawędzie” (w zasadzie to, co czyni cię wyjątkowym) są niewyraźne.