Tekst piosenki
All of the prisoners serving life sentences
Wait for the earth to suddenly shake
For the walls to somehow suddenly come crumbling, tumbling and
For the bars to somehow magically break
Aw, there’s nothing wrong with them
That a thousand bucks can’t fix
That a thousand arms can’t hold down
In the ground they’re tattooing the stones with
Cusses like cavemen – your momma was here
But they want to run through the air with no barriers or obstacles
Gunmen or guard dogs or priests
And to rise from the mud and start over and over
With the people all
Dead
If Hans Christian Andersen could’ve had his way with me
Then none of this shit would have ever gone down
In my cell I’m tattooing myself with
Mermaids and swallows and though I do swallow
My mama thinks I’m grown but I’m really just little and
Some day I will remember
Some day I will remember
Some day I will remember
Tłumaczenie piosenki
Wszyscy więźniowie odsiadujący dożywocie
Czekają, aż Ziemia nagle się zatrzęsie
Aż ściany nagle jakimś cudem rozpadną się i runą
A rygle w cudowny sposób pękną
Nie ma w nich nic tak złego,
Żeby tysiące dolarów nie było w stanie naprawić
Żeby tysiące ramion nie było w stanie przytrzymać
Na ziemi tatuują kamienie przekleństwami jak jaskiniowcy
„Twoja mama tu była”
Ale oni chcą biec przez powietrze bez przeszkód i barier
Rewolwerowcy lub psy obronne lub księża
I podnosić się z błota i zaczynać wciąż od nowa
Z wszystkimi zmarłymi ludźmi
Uh uh uh uh uh
Gdyby Andersen mógł przebyć tą drogę wraz ze mną
Wówczas to gówno nigdy by nie zatonęło
W mojej celi tatuuję sobie syrenki i jaskółki
I chociaż lubię jaskółki
Moja mama myśli że dorosłam, ale ja naprawdę jestem mała
I pewnego dnia będę pamiętać
Pewnego dnia będę pamiętać
Pewnego dnia będę pamiętać
Analiza piosenki
Narrator sugeruje, że gdyby Hans Christian Andersen napisał swoją historię, to mógłby mieć swoje szczęśliwe zakończenie, zamiast skończyć w więzieniu. Ironią jest tutaj to, że historie Hansa Christiana Andersona były tylko historiami – Andersen nie mógł nawet napisać sobie szczęśliwego zakończenia na własne życzenie. Jest to po raz kolejny nawiązanie do pracy Hansa Christiana Andersena, która wierzy w syreny, a także do idei, że w bajkowym świecie może być lepiej.
Być może narrator odnosi się do jednego z poglądów Platona na temat uczenia się, gdzie cała wiedza jest po prostu zapamiętywaniem rzeczy, które znaliśmy w poprzednich wcieleniach, kiedy nasze dusze latały wokół kosmosu razem z Bogami, podążając za formami czystej dobroci i piękna. Po upadku na ziemię zapominamy prawie o wszystkim, co tam widzieliśmy, ale dzięki miłości i uczeniu się jesteśmy w stanie „pamiętać” to po części.
Dialog Platona, Phaedrus zawiera piękny mit przedstawiający ten pogląd, jak również fascynującą dyskusję na temat miłości. Dialog wspomina również, że ludzie są tylko duszami „uwięzionymi w ciałach jak ostrygi w muszlach”.
Komentarze (0)