Sevdaliza Amandine Insensible

Amandine jest aler ego Sevdalizy, to kobieta, która tak głęboko ukryła się pod płaszczem swoich fantazji, że nie potrafi już zadbać o nic rzeczywistego, nie potrafi już żyć w prawdziwym świecie. Muzyczna postać ma silną potrzebę dążenie do ideału, chce nieustannie coś w sobie poprawiać. Jednocześnie zależy jej na mężczyźnie, który nie dostrzega jej zalet, widzi wszystko co najgorsze, którego nieustannie zawodzi. Amandine dla niego pragnie być coraz lepsza, zależy jej na nim, żyje dla niego. 

Kobieta szuka akceptacji w oczach ukochanego mężczyzny. Nigdy jej jednak nie dostaje. Dlatego, jak mówi Sevdaliza w tekście, jej życie to ciągła odmowa. Jednocześnie rozumie, że ideał, do którego dąży nigdy się nie spełni – ideałów po prostu nie ma. Więc albo zdecyduje się na prawdziwe życie, albo poświęci je w imię czegoś, co jest nieosiągalne. 

Tekst piosenki można odczytać jako głos Sevdalizy w sprawie kobiecości i jej powszechnego obrazu. Kobiety nieustannie poddawane są presji dążenia do ideału – piękna, mądra, zaradna, a jednocześnie delikatna i krucha. Na każdą dziewczynę nakładane są setki kalek, do których powinna się dostosować. A przecież, jak dowodzi Amandine, ideałów nie ma, a usilne dążenie do bycia jednym z nich jest kluczem do porażki, zagłady własnego ja. 

Jak podkreślone zostaje w tekście – jest jakaś siła, która każe Amandine nieustannie poświęcać samą siebie dla innych. Coś, co „ciągnie w dół jej esencję”. Esencja jako część nas, decydująca o tym, kim jesteśmy jest przecież konieczna do zrozumienia siebie, zaakceptowania. Na końcu tekstu mówi o tym, jak bardzo chciałaby płakać, czuć, wołać o pomoc. Chciałaby nareszcie poczuć swoje, stłamszone, człowieczeństwo.