Daria Zawiałow Miłostki

„Miłostki” to piosenka o ucieczce przed miłością, destruktywną, zdecydowanie. Adresatem jest jakiś chłopak, o którym wiemy tyle, że zawzięcie poszukuje naszej bohaterki, próbuje znów się do niej zbliżyć. Stosunek osoby mówiącej do ów starań zdradza nam kolejne informacje, na temat ich relacji. „Biała flaga tańczy/Wiem że nieprawdziwa jest więc nie/Nie licz na mój błąd”.

Osoba mówiąca nie chce powtórzyć błędu, którym okazało się uczucie łączące ją z adresatem. Chce wyrzucić go ze swojej świadomości, zapomnieć o nim. Jednak to uczucie wciąż nie wygasło, wciąż zakłóca jej myśli i nie pozwala odetchnąć: „I myślę jak mam ukryć się na samym dnie/Tam gdzie miłostek nie ma nie”, „I Twoje pragnienia/Wystukują rytm mych myśli/Choć od dawna brak im tchu”.

Miłość która kiedyś połączyła te dwie osoby okazała się być destruktywna dla protagonistki. Dobrze wie, że powrót do ukochanej osoby przyniesie jej jeszcze więcej cierpienia, jednak jest bezsilna wobec własnych uczuć. Ostatecznie nie dostajemy informacji o zakończeniu tej historii. Być może naszej bohaterce udało się znaleźć coś w rodzaju schronienia, azylu. Być może ugięła się pod ciężarem swoich uczuć, popełniając tym samym błąd, którego za wszelką cenę chciała uniknąć.

Nie dostajemy dokładnych informacji wyjaśniających przyczyny ucieczki osoby mówiącej. Nie wiemy do czego doszło pomiędzy dwojgiem kochanków, ale musiało to być coś, co głęboko zraniło jedno z nich.