
Tekst piosenki
The bright horses have broken free from the fields
They are horses of love, their manes full of fire
They are parting the cities, those bright burning horses
And everyone is hiding, no one makes a sound
And I’m by your side and I’m holding your hand
Bright horses of wonder springing from your burning hand
And everyone has a heart and it’s calling for something
We’re all so sick and tired of seeing things as they are
Horses are just horses and their manes aren’t full of fire
The fields are just fields, and there ain’t no lord
And everyone is hidden, and everyone is cruel
And there’s no shortage of tyrants, and no shortage of fools
And the little white shape dancing at the end of the hall
Is just a wish that time can’t dissolve at all
This world is plain to see, it don’t mean we can’t believe in something
And anyway my baby’s coming back now on the next train
I can hear the whistle blowing, I can hear the mighty roar
I can hear the horses prancing in the pastures of the lord
Oh the train is coming, and I’m standing here to see
And it’s bringing my baby right back to me
Well there are some things that are hard to explain
But my baby’s coming home now, on the 5.30 train
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
„Bright Horses” to utwór pochodzący z albumu zatytułowanego „Ghosteen.” Ten album, który ukazał się 3 października 2019 roku, powstał w celu uzupełnienia trylogii, która rozpoczęła się od albumu „Push the Sky Away”, a następnie była kontynuowana przez „Skeleton Tree.”
Cave potwierdził to w oświadczeniu: „[Album został stworzony] nie po to, by odpowiedzieć na 'Skeleton Tree’… ale by artystycznie zakończyć trylogię albumów, którą rozpoczęliśmy od 'Push the Sky Away.'” Jest to pierwszy album w pełni napisany po tym, jak 15-letni syn artysty zmarł w wyniku upadku z klifu. Postać syna jest inspiracją i odzwierciedleniem tytułowego Ghosteen (duch nastolatka). W wyniku przeżytej tragedii motywy miłości, rzeczywistości i marzeń/ snów, religii i smutku znajdują swoje odzwierciedlenie na całym dwuczęściowym albumie.
Początkowe wersy zdają się być obrazami sennymi/ marzeniami artysty, który opisuje świetliste, boskie konie na boskich pastwiskach, pełne magii i mocy, która jak wierzy jest w stanie przywrócić mu dziecko – „Świetliste konie uwolniły się z pól/ To konie miłości, ich grzywy pełne są ognia/ Rozdzielają miasta, te świetliste, płonące konie.” Jednak wizja ta dość szybko zostaje porzucona na rzecz bolesnej rzeczywistości, gdzie „Wszyscy mamy już dość patrzenia na rzeczy takimi, jakimi są/ Konie to tylko konie, a ich grzywy nie są pełne ognia/ Pola są tylko polami i nie ma pana/ I każdy jest ukryty, a wszyscy są okrutni/ Nie brakuje też tyranów i głupców/ I mały biały kształt tańczący na końcu sali/ To tylko życzenie, czas nie jest w stanie spełnić.”
Chociaż Cave wie, że jego syn – wracające do domu dziecko, które opisuje w utworze – nie wróci do niego, wybiera lżejszy sposób radzenia sobie ze stratą i wciąż woli częściowo żyć w świecie w którym nadal może wierzyć, że pociąg o 5:30 będzie tym, z którego wysiądzie (wróci do niego) jego dziecko – „Ten świat jest wyraźnie widoczny, nie oznacza to, że nie możemy w coś wierzyć/ Poza tym moje dziecko wraca właśnie następnym pociągiem/ Słyszę gwizd, słyszę potężny ryk/ Słyszę konie stające dęba na pastwiskach pana/ Och, pociąg się zbliża, a ja stoję tutaj, żeby zobaczyć/ I to przywraca mi moje dziecko/ Cóż, są pewne rzeczy, które trudno wyjaśnić/ Ale moje dziecko wraca teraz do domu pociągiem o 5.30.”











Komentarze (0)