Piotr Fronczewski Aria Skołuby

„Aria Skołuby” to w orginale basowa aria, która stanowi początkową część III aktu opery z muzyką Stanisława Moniuszki do libretta Jana Chęcińskiego „Straszny Dwór.”

Trzeci akt wspomnianej opery rozpoczyna się rozmową między sługą Stolnikowiczów Stefana i Zbigniewa – Maciejem, a Skołubą – łowczym i klucznikiem na dworze Miecznika w Kalinowie. Legenda dworu, w którym ma straszyć wywołuje u gości,w szczególności u Macieja ogromne obawy. Sam Skołuba natomiast próbuje podsycić strach przyjezdnych, najpierw ich rozdzielając, następnie celowo zapominając zabrać świecę, ostatecznie każąc słudze Stolnikowiczów spać samemu na podłodze obok starego zegara, w sali wypełnionej „groźnie wyglądającymi malowidłami.”  Gdy łowczy żegna się z gościem znacząco wypowiadanymi słowami „Dobrej nocy!”, cały drżący ze strachu Maciej domaga się po raz kolejny wyjaśnień.

Skołuba w arii „Ten zegar stary…” dzieli się z gościem niestworzonymi historiami, budując atmosferę grozy, starając się jak najbardziej przerazić sługę. Otóż, jak mówi Skołuba, stary od lat zepsuty zegar, w obecności obcych we dworze, na dźwięk piania koguta zaczyna wydzwaniać przerażające dźwięki – jak to określa, piekielne kuranty – na przedętych rurach. Drugim omawianym przez Skołubę elementem budzącej grozę legendy są obrazy kobiet, praprababek Miecznika, które także gdy tylko kur zapieje, a w tym czasie nieznana osoba przebywa w sali – „wyłażą z ram” po to, żeby się potępieńczo kłócić. Każda z dwóch części jest zakończona przekornym pytaniem do Macieja o to, czy przypadkiem się nie boi, gdy ten zaprzecza, Skołuba częstuje go tabaką.