Tekst piosenki
[Verse 1]
People like us, we play with a heavy balloon
Keep it up to keep the devil at bay but it always falls way too soon
People like us, we play with a heavy balloon
We keep it up to keep the devil at bay but it always falls way too soon
People like us, we play with a heavy balloon
We keep it up to keep the devil at bay but it always falls way too soon
[Chorus]
I spread like strawberries!
I climb like peas and beans!
I’ve been sucking it in so long
That I’m busting at the seams
I spread like strawberries!
I climb like peas and beans!
I’ve been sucking it in so long
That I’m busting at the seams
[Verse 2]
In the middle of the day, it’s like the sun
But the Sahara one, staring me down
Forcing all forms of life inside of me to retreat underground
It grows relentless like the teeth of a rat
It’s just got to keep gnawing at me
And it constricts like a ball on a hose, nothing flows
So the pressure grows instead of the sea
[Verse 3]
People like us get so heavy and so lost sometimes
So lost and so heavy that the bottom is the only place that we can find
We get dragged down, down to the same spot enough times in a row
The bottom begins to feel like the only safe place that you know
[Hook]
But you know what?
[Chorus]
I spread like strawberries!
I climb like peas and beans!
I’ve been sucking it in so long
That I’m busting at the seams
I spread like strawberries!
I climb like peas and beans!
I’ve been sucking it in so long
That I’m busting at the seams
[Outro]
(I spread like strawberries)
(I climb like peas and beans)
(I spread like strawberries)
(I climb like peas and beans)
(I spread like strawberries)
(I climb like peas and beans)
(I spread like strawberries)
(I climb like peas and beans)
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
„Ludzie z depresją zawsze bawią się tym, co jest bardzo ciężkie” – powiedziała [Apple]. Uniosła ramiona, udając, że dobrze się bawi, i powiedziała: „Ha, ha, to takie ciężkie!”.
Apple opracowuje obraz depresji jako ciężkiego balonu: „Zdjęcia tego zdjęcia przyszły do mnie wiele lat temu, ponieważ chłopak mój mówił mi o swoim ojcu i jego depresji. Sposób, w jaki opisywał swojego ojca poruszającego się po domu, obciążonego czymś, zmusił mnie do myślenia:
Po prostu zawsze staramy się to utrzymać; o mój Boże, to nie powstrzymuje mnie wystarczająco długo, po prostu naprawdę nie mogę się poruszać. To jest ta przeszkoda, ten obowiązek, ta stała sprawa, którą trzeba się zająć”.
Wyciągnąłem to z dziecięcej książki ogrodniczej. „Wszystko w porządku, w porządku, nie martw się o mnie. Lubię truskawki, zamierzam się rozłożyć i przejąć cały ten ogród. Gromadzę energię, która jest teraz gotowa do wyjścia, podobnie jak rośliny poza sezonem wegetacyjnym”.
Komentarze (0)