DREAMCATCHER (드림캐쳐) 이 비가 그칠 때면 (Rainy Day)

Tu wszystko obraca się wokół czegoś, co nie chce odpuścić nawet wtedy, kiedy powinno już zniknąć. Deszcz jest jak ciągłe przypomnienie, trochę przypadkowe, trochę nie do uniknięcia – wystarczy dźwięk kropel i wraca wszystko, co miało być już za nami. Wspomnienia nie są tu uporządkowane, raczej wchodzą falami: raz ciepłe, raz bolesne, czasem jedno i drugie naraz. Próba „przebiegnięcia” przez to uczucie nie działa, bo ono i tak zostaje na skórze, jak mokre ubranie, którego nie da się szybko zrzucić.

W tym wszystkim jest też powolne godzenie się z tym, że zapomnienie nie przychodzi na zawołanie. Padają słowa o tym, że „będzie dobrze” i że kiedyś to minie, ale brzmi to bardziej jak coś, co się powtarza, żeby przetrwać chwilę, a nie jak realna pewność. I nawet jeśli pojawia się myśl, że czas coś wymaże, to jednak na końcu zostaje ciche „ja tu będę” – jakby część tej historii nie chciała się całkiem rozpuścić, tylko zostać gdzieś w tle, już bez walki, ale też bez pełnego zniknięcia.