Tekst piosenki
[Strofa 1]
Nu ricco dicette a nu povero: „Comme faje quando chiove di solito?”
Ê vote chiove accussí assaje ca ll’acqua penetra pure sott’ê ponte
„Comme faje quando figlieto chiagne?”
„Comme faje quando nn’appare niente 'int’ô fine 'e semmana
E c’hê prumesso a figlieto ca sabbato l”esse purtato ô mare?”
È na vita ca rincorre 'e suonne nn’seguenno ll’istinto, nn’sapenno addò stanno
E nu vuoto addeventa incolmabile quando se perde 'int’â vita na mamma
’Stu bicchiere pe terra nun tene monete ma sulamente acqua piovana
E pecché nun t’aize e t”o piglie 'a chi 'o ttene? 'E ricche se guardano 'e spalle, yeah
’O povero senza penzà rispunnette ca 'a pioggia era 'o mmale minore
Picciò 'o ricco se copre c”o 'mbrello e 'o povero assettato sott’a ll’androne
Po 'o povero 'o guardaje 'int’a ll’uocchie e dicette: „Pecché po pe’tté fosse povero?”
’O problema sî tu a penzà ca sî povero sulo pecché nn’tiene 'e sorde
E allora muore
Quando 'a vita fa sì ca tutte cose t’annoia
’O povero nun tene 'o lietto
’O ricco sì, ma nun dorme
Ogne cosa ogge tene nu prezzo
Ogne juorno è nu brutto mumento
Ogne nuvola tene nu buco
Pe vedé sempe 'a luce 'e traverso
[Ritornello]
Nu juorno quando vidarraje 'o cielo esplodere
E n’angelo 'e scennere
Ll’anema 'a pierde pecché
Coprimmo 'e polse c”o rilorgio, 'e bracciale, 'e manette
Abbracciate rimanimmo allerta c”o viento
E tutt”a vita allora 'a passe distratto
Cu niente, cu poco, cu troppo, cu forse c”a faccio
Penzavo ca 'int’ô cielo ce steva coccosa che s’er”a truvà
Nn’tiene niente 'a truvà finché ancora nun te truove tu (Yeah, ah)
[Strofa 2]
’A vita è fatta d’habitat
Quando 'o tiene, po 'o corpo s’adatta
’E criature che cercano 'a pappa
Pate e mamme ca cercano aggrappo
Quando hê sempe mangiato cuntato
Quando hê sempe apprezzato n’abbraccio
Fance caso, chi ha pruvato 'a famme
Si mangia, nun rimane niente 'int’ô piatto
Ca nu ricco e nu povero 'e solito
Parlano spisso, capisceno subito
Quando 'o ricco s’addorme, fa 'e suonne
Mentre 'o povero ancora fa ll’incubo
Quando 'o ricco dicette:
„E allora che d’è ca tra me e te putesse distinguere”
’O povero allora s’aiza, se 'ncazza, fa 'e lacreme e dice:
„Allora 'o vuò sapé ogge comme me sento?
Ca figliemo ha 'itto ca nun è felice
Pecché dint’â classe tutt”e cumpagne suoje
Teneno ggià nu telefono e 'a bice”
’E jurnate 'e mare, tutte quante in famiglia, tutte documentate da fotografie
Tutte quante l’ultimo modello d”e scarpe
E nun tornano a casa dint’a nu pulman
E allora che songo? Che tengo? Che valgo?
’O ricco s’assetta vicino e ce dice 'int’â recchia na cosa ca nn’s’è maje scurdato:
„Chi cresce senza na mancanza farrà sì ca tutte cose è mancanza
Chi cresce già desideranno farrà sì ca nu juorno l’ave”
[Ritornello]
Nu juorno quando vidarraje 'o cielo esplodere
E n’angelo 'e scennere
Ll’anema 'a pierde pecché
Coprimmo 'e polse c”o rilorgio, 'e bracciale, 'e manette
Abbracciate rimanimmo allerta c”o viento
E tutt”a vita allora 'a passe distratto
Cu niente, cu poco, cu troppo, cu forse c”a faccio
Penzavo ca 'int’ô cielo ce steva coccosa che s’er”a truvà
Nn’tiene niente 'a truvà finché ancora nun te truove tu
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
„UN RICCO E UN POVERO” to utwór pochodzący z wydanego 16 października 2026 roku pełnowymiarowego albumu studyjnego włoskiego rapera Emanuele Palumbo, lepiej znanego jako Geolier. Wydawnictwo noszące tytuł „TUTTO È POSSIBILE – ATTO II” ukazało się za pośrednictwem wytwórni Atlantic Records Italy oraz Warner Music Italy. Pierwotnie piosenka ukazała się 16 stycznia 2026 roku w ramach albumu Geoliera „TUTTO È POSSIBILE”.
Utwór „UN RICCO E UN POVERO” to muzyczny dialog filozoficzny – rozmowa dwóch mężczyzn znajdujących się na przeciwległych biegunach drabiny ekonomicznej. Z wymiany zdań wyłania się wniosek, że bogactwo i bieda nie sprowadzają się jedynie do kwestii pieniędzy, dotyczą raczej perspektywy, lęków oraz narracji, które sami sobie tworzymy na temat tego, czego nam rzekomo brakuje. Kompozycja ma formę przypowieści – niemal biblijnej w swej prostocie – a jej siła tkwi w odwróceniu utartego postrzegania cierpienia.
„UN RICCO E UN POVERO” opowiada o biedzie bogactwa i bogactwie biedy, nie popadając przy tym w romantyzowanie żadnego z tych stanów. Życie biednego człowieka jest ciężkie: jego syn jest nieszczęśliwy, a w domu brakuje nawet łóżka. Życie bogacza jest wygodne: jego syn ma wszystko, jest też łóżko. Mimo to bogacz nie może zasnąć, a jego syn dorasta w przekonaniu, że wszystkiego mu brakuje. Biedny człowiek, choć nie posiada niczego, rozumie, że prawdziwym problemem nie jest brak pieniędzy, lecz wiara w to, że to właśnie pieniądze czynią człowieka ubogim.
Piosenka zestawia ze sobą dwie prawdy: bieda materialna jest realna i bolesna, podobnie jak bieda duchowa. Zarówno bogacz, jak i biedak cierpią – różni ich jedynie kształt tego cierpienia. Końcowe przesłanie nie brzmi: „pieniądze nie mają znaczenia” ani „bieda jest szlachetna”. Przekaz jest znacznie trudniejszy: poszukiwanie czegokolwiek kończy się dopiero wtedy, gdy odnajdujemy samych siebie. Cała reszta – parasol, portyk, zegarek, kajdanki, łóżko czy bezsenność – to zaledwie zmienne warunki pogodowe.
Utwór „UN RICCO E UN POVERO” to muzyczny dialog filozoficzny – rozmowa dwóch mężczyzn znajdujących się na przeciwległych biegunach drabiny ekonomicznej. Z wymiany zdań wyłania się wniosek, że bogactwo i bieda nie sprowadzają się jedynie do kwestii pieniędzy, dotyczą raczej perspektywy, lęków oraz narracji, które sami sobie tworzymy na temat tego, czego nam rzekomo brakuje. Kompozycja ma formę przypowieści – niemal biblijnej w swej prostocie – a jej siła tkwi w odwróceniu utartego postrzegania cierpienia.
„UN RICCO E UN POVERO” opowiada o biedzie bogactwa i bogactwie biedy, nie popadając przy tym w romantyzowanie żadnego z tych stanów. Życie biednego człowieka jest ciężkie: jego syn jest nieszczęśliwy, a w domu brakuje nawet łóżka. Życie bogacza jest wygodne: jego syn ma wszystko, jest też łóżko. Mimo to bogacz nie może zasnąć, a jego syn dorasta w przekonaniu, że wszystkiego mu brakuje. Biedny człowiek, choć nie posiada niczego, rozumie, że prawdziwym problemem nie jest brak pieniędzy, lecz wiara w to, że to właśnie pieniądze czynią człowieka ubogim.
Piosenka zestawia ze sobą dwie prawdy: bieda materialna jest realna i bolesna, podobnie jak bieda duchowa. Zarówno bogacz, jak i biedak cierpią – różni ich jedynie kształt tego cierpienia. Końcowe przesłanie nie brzmi: „pieniądze nie mają znaczenia” ani „bieda jest szlachetna”. Przekaz jest znacznie trudniejszy: poszukiwanie czegokolwiek kończy się dopiero wtedy, gdy odnajdujemy samych siebie. Cała reszta – parasol, portyk, zegarek, kajdanki, łóżko czy bezsenność – to zaledwie zmienne warunki pogodowe.
