Tekst piosenki
[Intro]
Dale
[Verso 1]
Por enésima vez
Parece que las cosas no se dan
Por fuerzas que jamás y nunca entiendo
Dios está jugando en su Nintendo
Te fuiste sin aviso
Sin averiguar si yo estoy listo
Antes de decirte que me esperes
¿Qué va a ser de mí si tú te mueres?
Y ahora estoy aquí
Desde el marco de la puerta me acerqué a ti
Pero era obvio que ya no estabas (Eh, eh)
Y ahora pienso en ti
Y que cerca del final preguntabas por mí
Que por poco puede que te alcanzaba (Eh)
[Puente]
Uh-oh
Oh, oh-oh-oh, oh-oh
Ah-uh, uh
[Verso 2]
Santurce
Cuando nuestros caminos se junten
Estar empastillado no reduce
El dolor que hay, no es nada pulcre
Baby, escupe
Todo lo que tengas en el pecho
Estoy tomado y no puedo ir derecho (Uh-uh)
[Coro]
No te merecías esto
No te merecías esto
No te merecías esto
No te merecías esto
[Outro]
Uh-uh-uh-uh-uh
Uh-uh-uh-uh-uh
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
Piosenka opowiada o bolesnej stracie bliskiej osoby, żałobie i poczuciu bezsilności wobec śmierci, która przyszła niespodziewanie. Bohater nie potrafi zrozumieć, dlaczego los po raz kolejny odebrał mu coś tak ważnego, dlatego porównuje Boga do kogoś, kto traktuje ludzkie życie jak grę. Wspomina moment pożegnania, kiedy zbliżył się do ukochanej osoby, ale było już za późno. Szczególnie poruszająca jest świadomość, że tuż przed śmiercią pytała o niego, a on być może mógł jeszcze zdążyć się z nią zobaczyć. Towarzyszą mu żal, niedowierzanie i poczucie, że nie był przygotowany na tak nagłe odejście.
Największym ciężarem pozostaje świadomość, że nie można już cofnąć czasu ani wypowiedzieć słów, które pozostały niewypowiedziane. Bohater próbuje zagłuszyć cierpienie alkoholem i lekami, ale szybko odkrywa, że żadne substancje nie są w stanie złagodzić emocjonalnej pustki. Powtarzane słowa o tym, że bliska osoba nie zasługiwała na taki los, wyrażają jego rozpacz i poczucie niesprawiedliwości. Całość jest niezwykle osobistą, melancholijną refleksją nad przemijaniem, bezradnością wobec śmierci i bólem po utracie kogoś, z kim nie zdążyło się naprawdę pożegnać.
Największym ciężarem pozostaje świadomość, że nie można już cofnąć czasu ani wypowiedzieć słów, które pozostały niewypowiedziane. Bohater próbuje zagłuszyć cierpienie alkoholem i lekami, ale szybko odkrywa, że żadne substancje nie są w stanie złagodzić emocjonalnej pustki. Powtarzane słowa o tym, że bliska osoba nie zasługiwała na taki los, wyrażają jego rozpacz i poczucie niesprawiedliwości. Całość jest niezwykle osobistą, melancholijną refleksją nad przemijaniem, bezradnością wobec śmierci i bólem po utracie kogoś, z kim nie zdążyło się naprawdę pożegnać.
