Tekst piosenki
Are you going to Scarborough Fair?
Parsley, sage, rosemary and thyme
Remember me to one who lives there
She once was a true love of mine
Are you going to Scarborough Fair?
Parsley, sage, rosemary and thyme
Remember me to one who lives there
She once was a true love of mine
Tell her to make me a cambric shirt (hill in the deep foret green)
Parsley, sage, rosemary and thyme (Tracing a sparrow on snow-crested ground)
Without no seams nor needle work (Blankets and bedclothes a child of the mountains)
Then she’ll be a true love of mine (Sleeps unaware of the clarion call)
Are you going to Scarborough Fair?
Parsley, sage, rosemary and thyme
Remember me to one who lives there
She once was a true love of mine
Are you going to Scarborough Fair?
Remember me to one who lives there
She once was a true love of mine
She once was a true love of mine
Remember me to one who lives there
She once was a true love of mine
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
„Scarborough Fair” to utwór pochodzący z wydanego 23 kwietnia 2026 roku czwartego pełnowymiarowego albumu studyjnego południowokoreańskiego męskiego zespołu pop-rockowego Forestella (포레스텔라). Wydawnictwo noszące tytuł „THE LEGACY” ukazało się za pośrednictwem wytwórni BEAT INTERACTIVE (비트인터렉티브).
Wykonanie Forestelli tradycyjnej angielskiej ballady „Scarborough Fair” przekształca wielowiekową pieśń ludową w przejmującą, ponadczasowe rozważanie nad niemożliwą miłością, niedokończonymi sprawami i cichym okrucieństwem pamięci. Choć główny tekst pozostaje wierny oryginałowi, charakterystyczny dla Forestelli crossoverowy styl – łączący klasyczny wokal, eteryczne harmonie i dramatyczną dynamikę – wzmacnia emocjonalny ciężar utworu. Rezultatem jest nie cover, ale reinterpretacja, która podkreśla dystans między narratorem a jego utraconą miłością: geograficzny, emocjonalny i czasowy.
Tytułowy Scarborough Fair był prawdziwym średniowiecznym jarmarkiem w Yorkshire. Jednak w utworze staje się progiem granicznym – miejscem, do którego osoba udaje się, by wysłać wiadomość, a nie by się spotkać. Powtarzające się pytanie: „Czy wybierasz się na jarmark w Scarborough?” to prośba do posłańca, pośrednika. Narrator nie może udać się tam sam, czy to z powodu dumy, wstydu, śmierci, czy po prostu rozstania, musi polegać na nieznajomym, który spełni jego niemożliwe żądania.
Omawiany tekst opowiada o rytuałach, które odprawiamy, gdy bezpośrednia komunikacja nie jest już możliwa. Mężczyzna nie może się do niej zwrócić. Nie może wybaczyć. Nie może zapomnieć. Wymyśla więc zadanie, którego ona nie może wykonać, wysyła wiadomość, o której wie, że nigdy nie dotrze lub pozostanie bez odpowiedzi, i powtarza nazwy czterech ziół, jakby były modlitwą.
Wykonanie Forestelli oddaje hołd tej bezradności, jednocześnie wynosząc ją do rangi czegoś świętego. Jarmark staje się katedrą utraconej miłości. A jedyną prawdziwą rzeczą, która pozostaje, jest czas przeszły i miłość, która kiedyś istniała.
Wykonanie Forestelli tradycyjnej angielskiej ballady „Scarborough Fair” przekształca wielowiekową pieśń ludową w przejmującą, ponadczasowe rozważanie nad niemożliwą miłością, niedokończonymi sprawami i cichym okrucieństwem pamięci. Choć główny tekst pozostaje wierny oryginałowi, charakterystyczny dla Forestelli crossoverowy styl – łączący klasyczny wokal, eteryczne harmonie i dramatyczną dynamikę – wzmacnia emocjonalny ciężar utworu. Rezultatem jest nie cover, ale reinterpretacja, która podkreśla dystans między narratorem a jego utraconą miłością: geograficzny, emocjonalny i czasowy.
Tytułowy Scarborough Fair był prawdziwym średniowiecznym jarmarkiem w Yorkshire. Jednak w utworze staje się progiem granicznym – miejscem, do którego osoba udaje się, by wysłać wiadomość, a nie by się spotkać. Powtarzające się pytanie: „Czy wybierasz się na jarmark w Scarborough?” to prośba do posłańca, pośrednika. Narrator nie może udać się tam sam, czy to z powodu dumy, wstydu, śmierci, czy po prostu rozstania, musi polegać na nieznajomym, który spełni jego niemożliwe żądania.
Omawiany tekst opowiada o rytuałach, które odprawiamy, gdy bezpośrednia komunikacja nie jest już możliwa. Mężczyzna nie może się do niej zwrócić. Nie może wybaczyć. Nie może zapomnieć. Wymyśla więc zadanie, którego ona nie może wykonać, wysyła wiadomość, o której wie, że nigdy nie dotrze lub pozostanie bez odpowiedzi, i powtarza nazwy czterech ziół, jakby były modlitwą.
Wykonanie Forestelli oddaje hołd tej bezradności, jednocześnie wynosząc ją do rangi czegoś świętego. Jarmark staje się katedrą utraconej miłości. A jedyną prawdziwą rzeczą, która pozostaje, jest czas przeszły i miłość, która kiedyś istniała.
Komentarze (0)