Tekst piosenki
We skipped the light fandango
Turned cartwheels 'cross the floor
I was feeling kinda seasick
But the crowd called out for more
The room was humming harder
As the ceiling flew away
When we called out for another drink
The waiter brought a tray
And so it was that later
As the miller told his tale
That her face, at first just ghostly
Turned a whiter shade of pale
She said, there is no reason
And the truth is plain to see’
But I wandered through my playing cards
And would not let her be
One of sixteen vestal virgins
Who were leaving for the coast
And although my eyes were open
They might have just as well’ve been closed
And so it was that later
As the miller told his tale
That her face at first just ghostly
Turned a whiter shade of pale
{the following were only sung in concerts}
She said, 'I’m home on shore leave,’
Though in truth we were at sea
So I took her by the looking glass
And forced her to agree
Saying, 'You must be the mermaid
Who took Neptune for a ride.’
But she smiled at me so sadly
That my anger straightway died
And so it was that later
As the miller told his tale
That her face at first just ghostly
Turned a whiter shade of pale
If music be the food of love
Then laughter is its queen
And likewise if behind is in front
Then dirt in truth is clean
My mouth by then like cardboard
Seemed to slip straight through my head
So we crash-dived straightway quickly
And attacked the ocean bed
And so it was that later
As the miller told his tale
That her face at first just ghostly
Turned a whiter shade of pale
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
Keith Reid, autor tekstów Procol Harum, miał zasłyszeć tytułowy zwrot – zwykle tłumaczony jako „bielszy odcień bieli” – podczas imprezy. Sformułowanie to wyraża skrajne emocje – szok lub przerażenie – sprawiające, że twarz staje się „bardziej niż blada”.
Reid osadził ten zwrot w enigmatycznym, psychodelicznym tekście, pełnym nawiązań do mitologii oraz literatury. Najczęściej interpretowany jest jako opowieść o uwodzeniu kobiety, które autor przedstawia za pomocą metafory podróży.
W rozmowie z serwisem Songfacts.com, Keith Reid powiedział:
„To tak naprawdę swego rodzaju film, próba wyczarowania nastroju i opowiedzenia historii. Opowiada o związku. Są tutaj bohaterowie, jest miejsce i jest podróż. Otrzymujesz dźwięki pokoju, atmosferę pokoju i zapach pokoju. Ale na pewno odbywa się podróż, to nie jest wyłącznie zbiór zbitych ze sobą wersów”.
Zespół zarejestrował tylko dwie pierwsze zwrotki. Trzecia oraz (znacznie rzadziej) czwarta śpiewane były wyłącznie podczas koncertów.
W opinii ekspertów utwór jest inspirowany twórczością Jana Sebastiana Bacha – dokładnie Arią na strunie G z III Suity Orkiestrowej D-Dur (BWV 1068) oraz kantatą Wachet auf, ruft uns die Stimme (BWV 140).
Kompozycja stanowi jeden z hymnów „lata miłości” 1967 roku. Bezpośrednio po wydaniu, singiel zdobył ogromną popularność, czego wyrazem były pierwsze miejsca na listach przebojów w ośmiu europejskich krajach oraz Kanadzie, Australii i Nowej Zelandii (w Polsce dotarł do drugiego miejsca).
Po latach „A Whiter Shade of Pale” cieszy się legendarnym statusem. Zarejestrowano ponad tysiąc coverów i sprzedano co najmniej dziesięć milionów egzemplarzy singla. W 2004 roku była to najczęściej grana piosenka w brytyjskich stacjach radiowych w ciągu minionych siedemdziesięciu lat. Tytułowy zwrot utrwalił się w języku angielskim jako popularny związek frazeologiczny.
Komentarze (0)