Puscifer Telling Ghosts

Keenan stara się tu ostrzec nas przed nami samymi. „Telling Ghosts” opowiada o ciemnej stronie naszej natury, przesiąkniętej egoizmem i brakiem umiaru. Chcemy wciąż coraz więcej i więcej, nie potrafiąc zadowolić się tym, co mamy. Cały czas pragniemy powiększać swoje bogactwo, wpływy, władzę, stając się studniami bez dnia, pochłaniającymi wszystko dookoła. Im wyżej jednak wzlecimy, tym cięższy może być nasz upadek, o czym zdajemy się oczywiście zapominać.

Nie potrafimy wyciągać wniosków z przeszłości, co symbolizują duchy, o których śpiewa tu Maynard. Historia uczy nas przecież, że kara może spaść na każdego, kto zacznie wyciągać swoje łapska za daleko. Wszyscy ci ludzie, których życia zostały złamane przez ich własne błędy zdają się wręcz krzyczeć do nas zza grobu, przestrzegając przed pójściem w ich ślady. My ich jednak nie słuchamy, albo udajemy, że nie słyszymy.

Pokusa, by mieć coraz więcej jest silniejsza, od obaw. W efekcie tego po prostu zasilamy potem szeregi tych wyjących duchów, żałując wszystkich tych złych decyzji, które popełniliśmy za życia. I tak jak my nie słuchaliśmy, tak i nas nikt nie będzie słyszał.