Nina Nesbitt Manchester

Piosenka, dla której inspiracją były historie ludzi zmagających się z depresją, lękiem, samookaleczeniem i innymi psychicznymi, emocjonalnymi problemami. Nina przez długi czas kolekcjonowała kolejne historie, które stały się kanwą, na której uszyła opowieść o wzlotach i upadkach, dojrzewaniu i próbie życia z podobnymi bolączkami. 

– Czuję że coraz więcej dzisiaj o tym rozmawiamy – to świetnie. Ja, w moim tekście, próbuję powiedzieć, że nie ma nic złego w walce z problemami – przecież wszyscy je mamy. Można bardzo szybko przejść od poczucia pewności i spełnienia do załamania, życiowego zakrętu. To całkowicie normalne mieć gorsze dni, w których czujemy się tak, jakby nasze życie zmierzało donikąd – mówiła Nesbitt o swojej piosence.

W tekście utworu mówi o granicach między dobrym i złym samopoczuciem, stawia się nad przepaścią. Jest świadoma faktu, że przed nią lepsze dni, że musi zmierzyć się teraz ze swoją słabością, z czymś, co nie pozwala jej normalnie żyć. Nina przejmuje niejako na siebie cierpienia i ból wszystkich, z którymi rozmawiała i rysuje obraz człowieka nękanego strachem i sprzecznymi emocjami. 

Opowiada o tłumieniu uczuć, które sprawia, że czujemy się jeszcze gorze. Emocjonalne problemy są dzisiaj chlebem powszednim milionów ludzi na całym świecie. Pęd codzienności doprowadza nas często na skraj załamania, boimy się utraty tego, co mamy, czujemy się bezwartościowi. Nina mówi w tym tekście o konieczności pomocy takim ludziom, bliskości i wsparcia dla tych, którzy przechodzą trudne chwile. Jest również świadoma, że tak naprawdę to oni sami muszą pogodzić się z byciem sobą, walczyć z demonami, które nimi rządzą. Bo to jest kluczem do odnalezienia szczęścia. 

Muszę uwierzyć, że złe chwile nie czynią mnie słabą, że moje życie jest piękne, mówi w tekście Nina. I tymi słowami podsumowuje poruszające przesłanie piosenki.