Tekst piosenki
[Intro: Mia, spoken]
My aunt used to live in Paris. I remember, she used to come home and tell us these stories about being abroad and I remember she told us that she jumped into the river once, barefoot.
She smiled…
[Verse 1: Mia, sung]
Leapt, without looking
And tumbled into the Seine
The water was freezing
She spent a month sneezing
But said she would do it again
[Chorus 1]
Here’s to the ones who dream
Foolish as they may seem
Here’s to the hearts that ache
Here’s to the mess we make
[Verse 2]
She captured a feeling
Sky with no ceiling
The sunset inside a frame
She lived in her liquor
And died with a flicker
I’ll always remember the flame
[Chorus 1]
Here’s to the ones who dream
Foolish as they may seem
Here’s to the hearts that ache
Here’s to the mess we make
[Bridge]
She told me:
„A bit of madness is key
To give us new colors to see
Who knows where it will lead us?
And that’s why they need us”
So bring on the rebels
The ripples from pebbles
The painters, and poets, and plays
[Chorus 2]
And here’s to the fools who dream
Crazy as they may seem
Here’s to the hearts that break
Here’s to the mess we make
[Outro]
I trace it all back to then
Her, and the snow, and the Seine
Smiling through it
She said she’d do it again
Tłumaczenie piosenki
[Intro: Mia, mówione]
Moja ciocia mieszkała kiedyś w Paryżu. Pamiętam jak do nas przychodziła i opowiadała o życiu za granicą, pamiętam, że kiedyś opowiadała nam historię o tym, jak wskoczyła do rzeki, boso.
Uśmiechała się…
[Zwrotka 1: Mia, śpiew]
Skoczyła, bez patrzenia
I wpadła do Sekwany
Woda była zimna jak lód
Przez cały kolejny miesiąc kichała,
Ale mówiła, że zrobiłaby to jeszcze raz
[Refren]
To za tych, którzy marzą
Chociaż inni biorą ich za głupców
Za cierpiące serca
Za zamieszanie, które powodujemy
[Zwrotka 2]
Postanowiła dać się ponieść temu uczuciu
Niebo bez sufitu
Zachód słońca w ramach
Była zanurzona w swoim alkoholu
Umarła z hukiem
Zawsze będę pamiętać ten płomień
[Refren 1]
To za tych, którzy marzą
Chociaż inni biorą ich za głupców
Za cierpiące serca
Za zamieszanie, które powodujemy
[Przejście]
Mówiła mi:
,,Potrzeba odrobiny szaleństwa,
By życie nabrało kolorów
Kto wie dokąd nas to doprowadzi?
Właśnie dlatego potrzebują takich jak my
Więc chodźcie tu buntownicy
Odłamki skalne
Malarze, i poeci, i aktorzy
[Refren 2]
A to za tych, którzy marzą
Chociaż inni biorą ich za głupców
Za cierpiące serca
Za zamieszanie, które powodujemy
[Wyjście]
Sięgam pamięcią do tamtych dni
Do niej, do śniegu, i Sekwany
Pamiętam, jak się uśmiechała
Mówiąc, że zrobiłaby to jeszcze raz
Analiza piosenki
Tekst piosenki zainspirowany jest opowieścią, którą ciocia Mii, głównej bohaterki filmu „La La Land” opowiadała jej, gdy ta była mała. Ciocia mieszkała w Paryżu i mówiła małej dziewczynce o tym, jak kiedyś spontanicznie wskoczyła do rzeki. Ten skok do rzeki jest tutaj metaforą dla bycia odważnym, spełnienia swoich marzeń i snów.
Mia mówi w tekście o swojej babci, odnosząc jej historię do siebie. Kąpiel w rzece przyniosła ciotce katar i kaszel, trwające miesiąc przeziębienie. Zapytana jednak o zdanie za każdym razem powtarzała, że zrobiłaby to raz jeszcze. Ta prosta na pozór historia staje się punktem wyjścia do opowieści o odwadze i sile do samorealizacji. Mia, bohaterka filmu i narratorka tej piosenki, marzy o zostaniu aktorką i robi wszystko by to marzenie spełnić – skacze do własnej rzeki.
Refren utworu mówi wprost, do kogo skierowany jest tekst: do wszystkich marzycieli. Do tych, którzy nie boją się realizować swoich pasji, spełniać się w życiu. Jakkolwiek głupi by się nie wydawali, to tylko oni są tak naprawdę coś warci. Ci, którzy – mimo strachu i obaw – walczą o siebie.
Komentarze (0)