Isom Innis Take Me Back

„Take Me Back” to jeden z singli amerykańskiego zespołu indie Foster the People, który stanowi zapowiedź czwartego pełnowymiarowego albumu studyjnego Zespołu. Wydawnictwo noszące tytuł „Paradise State of Mind” ukaże się 16 sierpnia 2024 roku. Krążek zostanie wydany za pośrednictwem wytwórni Atlantic Records. Projekt jest następcą albumu „Sacred Hearts Club” z 2017 roku.

Utwór „Take Me Back” porusza tematy nostalgii, samopoznania i eskapizmu w przeszłości. Piosenka odzwierciedla tęsknotę za prostszymi czasami i chęć ponownego połączenia się z poczuciem niewinności i szczęścia z przeszłości. Singiel oddaje słodko-gorzką równowagę pomiędzy poruszaniem się do przodu i patrzeniem wstecz, ostatecznie odnajdując pocieszenie i radość w pogoni za dobrymi czasami, które przynoszą komfort i szczęście.

Mark Foster powiedział o singlu: „Po przełamaniu lodów 'Lost In Space’ mamy dla Was kolejną piosenkę zatytułowaną 'Take Me Back’. To pierwsza piosenka, nad którą Isom i ja pracowaliśmy po pandemii. Dla mnie 'Take Me Back’ daje poczucie powrotu do niewinności. Ciepło melodii i nostalgia w tekstach wypływały z naszej chęci ponownego poczucia radości po okresie ciemności. Nie chodzi tu o życie przeszłością, ale o optymistyczne podejście do tego, co nadejdzie”.

„Drugi werset rozpoczyna się słowami: 'Zakochaj się w sobie na nowo – tak jak zrobiliśmy to, gdy byliśmy dziećmi – przed modyfikacjami społecznymi’. Śpiewam te słowa małemu dziecku, które żyje w moim sercu, aby dać mu znać, że wszystko będzie dobrze. I to w zasadzie podsumowuje przesłanie tego, co dla mnie znaczy ta piosenka – wszystko będzie dobrze”.

W oficjalnym oświadczeniu dotyczącym zapowiadanego projektu można przeczytać: „Płyta powstała jako studium przypadku skrzyżowania disco, funku, gospel, jazzu i wszystkich innych brzmień z końca lat 70. To był piękny moment, kiedy te różne style muzyczne wzajemnie się do siebie odwoływały – artyści tacy jak Nile Rogers i Chic, Tom Tom Club i Giorgio Moroder. Chciałem się w to zagłębić i dowiedzieć się, co oni robią”.

„Myślałem też o muzycznych i społecznych podobieństwach tej epoki do czasów, w których żyjemy obecnie, z gigantyczną recesją w latach siedemdziesiątych, zawirowaniami politycznymi po wojnie w Wietnamie i innymi poważnymi napięciami. Ale potem zobaczyłem, jak te przejawy radości dzieją się w muzyce i zacząłem myśleć o radości jako o akcie buntu”.