Ben Howard Empty Corridors

Ma malutki domek w mieście Czasami przechadzam się wokół niego Żeby ją zobaczyć A ona wpuściła mnie do swojego wnętrza Śpiewam jej miłosne pieśni Ale ona je oślepia Jakby nie była typem sentymentalistki Trzymam moje serce w kieszeni i ściskam je Ściskam je mocno Wiem, że ona by się nie przejęła Gdybym odszedł i przestał dzwonić Wiem, że by się nie przejęła gdybym całkiem zniknął Wiem, że ona by się nie przejęła Gdybym odszedł i przestał dzwonić Wiem, że by się nie przejęła gdybym całkiem zniknął Gdybym zniknął Gdybym zniknął Jej skóra jest delikatniejsza niż najbardziej błękitne oczy I ma ciepło, którego pragnę Tworzy dla mnie miejsce W którym mogę się ukryć przed okrutnymi światłami ulic W cieniu jest zaś samotność, do której się przyczepiamy Kiedy przychodzi dzień Pójdziemy, pójdziemy oddzielnymi drogami Nie ma tu żadnej magii, żadnego powodu by zostać Wiem, że ona by się nie przejęła Gdybym odszedł i przestał dzwonić Wiem, że by się nie przejęła gdybym całkiem zniknął Wiem, że ona by się nie przejęła Gdybym odszedł i przestał dzwonić Wiem, że by się nie przejęła gdybym całkiem zniknął Gdybym zniknął Gdybym zniknął I upadamy na pustych korytarzach I rozmawiamy pustymi metaforami Yeah, upadamy na pustych korytarzach I rozmawiamy pustymi metaforami I upadamy na pustych korytarzach I rozmawiamy pustymi metaforami