Tekst piosenki
[Verse 1]
Hot summer night at ELS
Finish up a track and send the text
„Party on the roof, everybody get dressed”
What you call heaven, I call a fight
You got a dream, I got a night
Me and my friends drinking on a roof
[Chorus]
We are, we are, we are, we are what we say
We got a world and we got a way
Me and my friends drinking on a roof
[Verse 2]
Now I’m walking in the Sunday Park with Lee
Smiles and says it’s hard to believe
As we pass Chess Drug corner
Head to 8th and make a left
Up the stairs and out the dеck
There’s Blu and therе’s Rex, there’s Claud in a vest
What you call heaven, I call a fight
You got a dream, I got a night
Me and my friends drinking on a roof
[Chorus]
We are, we are, we are, we are what we say
We got a world and we got a way
Me and my friends drinking on a roof
[Bridge]
And we really lost the plot lately
All my friends hooking up
And we’re gonna miss the days up there, baby
Hey, I know I was lost but I miss those days
[Verse 3]
When we tracked horns that sound like a fight
Boss man, COVID show shit was wild
„Hard Feelings” days into Gone Now nights
Inside Jack and Carly Rae
Part of the band, Laura, Oli and Ray
Track by track, soundtrack our days
Shit, I met Zem on that roof play baby play
[Outro]
Now I’m walking in the Sunday Park with Lee
Says it’s hard to believe
As we pass [?] corner
Well we got fucked up on that roof
Next to Lana’s plaque and that’s a little proof
That’s a little proof
That you’re not at all alone
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
„upstairs at els” to utwór Bleachers – alter ego muzyka i producenta Jacka Antonoff, wydany za pośrednictwem wytwórni Dirty Hit. Piosenka pochodzi z albumu „everyone for ten minutes”, który ukazał się 22 maja 2026 roku.
Omawiany tekst to portret przyjaźni, nocnych spotkań i wspólnego dachu, które stały się kręgosłupem muzycznego i osobistego życia Jacka Antonoffa. Tytuł nawiązuje do Electric Lady Studios (ELS) w nowojorskim Greenwich Village, legendarnego miejsca nagraniowego zbudowanego dla Jimiego Hendrixa. Dla Antonoffa ELS stało się drugim domem, „upstairs” prawdopodobnie oznacza dach lub salon, gdzie spotykali się współpracownicy. Utwór nie jest o wielkich deklaracjach ani egzystencjalnym lęku, to celebracja małych, niezastąpionych chwil, które składają się na życie w muzyce.
„upstairs at els” to czuły, wewnętrzny katalog nazwisk, miejsc i płyt, które razem tworzą życie warte przeżycia. Jack Antonoff wie, że te konkretne szczegóły nie znajdą powszechnego oddźwięku. Oferuje je jednak nie jako ciekawostkę, ale jako zaproszenie: każdy ma swój dach, swoją tablicę pamiątkową, swoją zaginioną działkę. Tekst pozostaje lokalny, osobisty i upojony wspomnieniami. „Jesteśmy tym, co mówimy” – a to, co mówi narrator, brzmi: Byłem tam, stworzyliśmy to, tęsknię za tym i nie jesteś sam, bo byliśmy wszyscy razem na górze.
Tak Antonoff wypowiedział się na temat całego projektu: „Album nosi tytuł 'everyone for ten minutes’. Na telefonie, kiedy korzystasz z AirDrop, widzisz, że jest napisane 'Everyone for 10 minutes’. Zobaczyłem to. Pomyślałem sobie: 'Wow. Maszyna wie, że AirDrop nie może być zawsze dostępny dla wszystkich’. Bo bylibyśmy zalewani. Pomyślałem sobie: 'Jakie to interesujące. Jaki piękny pancerz, który jest dla nas w ten sam sposób zbudowany'”.
Omawiany tekst to portret przyjaźni, nocnych spotkań i wspólnego dachu, które stały się kręgosłupem muzycznego i osobistego życia Jacka Antonoffa. Tytuł nawiązuje do Electric Lady Studios (ELS) w nowojorskim Greenwich Village, legendarnego miejsca nagraniowego zbudowanego dla Jimiego Hendrixa. Dla Antonoffa ELS stało się drugim domem, „upstairs” prawdopodobnie oznacza dach lub salon, gdzie spotykali się współpracownicy. Utwór nie jest o wielkich deklaracjach ani egzystencjalnym lęku, to celebracja małych, niezastąpionych chwil, które składają się na życie w muzyce.
„upstairs at els” to czuły, wewnętrzny katalog nazwisk, miejsc i płyt, które razem tworzą życie warte przeżycia. Jack Antonoff wie, że te konkretne szczegóły nie znajdą powszechnego oddźwięku. Oferuje je jednak nie jako ciekawostkę, ale jako zaproszenie: każdy ma swój dach, swoją tablicę pamiątkową, swoją zaginioną działkę. Tekst pozostaje lokalny, osobisty i upojony wspomnieniami. „Jesteśmy tym, co mówimy” – a to, co mówi narrator, brzmi: Byłem tam, stworzyliśmy to, tęsknię za tym i nie jesteś sam, bo byliśmy wszyscy razem na górze.
Tak Antonoff wypowiedział się na temat całego projektu: „Album nosi tytuł 'everyone for ten minutes’. Na telefonie, kiedy korzystasz z AirDrop, widzisz, że jest napisane 'Everyone for 10 minutes’. Zobaczyłem to. Pomyślałem sobie: 'Wow. Maszyna wie, że AirDrop nie może być zawsze dostępny dla wszystkich’. Bo bylibyśmy zalewani. Pomyślałem sobie: 'Jakie to interesujące. Jaki piękny pancerz, który jest dla nas w ten sam sposób zbudowany'”.
Komentarze (0)