Tekst piosenki
[Verse 1]
I don’t wanna go home
Now I’m more confident than ever
Since everyone knows my name
All the parties got better
So now I’m sitting on the floor of a Parisian apartment
With a French girl talking ’bout philosophy
And I know deep down that it’s here and now
’Cause nothing’s gonna last forever
[Chorus]
No, nothing’s gonna last forever
No, nothing’s gonna last forever
No, nothing’s gonna last forever
No, nothing’s gonna last forever
[Verse 2]
Everyone thinks I’ve got a problem
Since everyone knows my name
That I’m irresponsible and rude
That I’ll put thе drugs in my veins
So now I’m sitting on the floor of a Parisian apartment
With a Frеnch girl talking ’bout reality
She says, „No one really knows what the future holds
But we know nothing’s gonna last forever”
[Chorus]
And no one’s gonna last forever
And nothing’s gonna last forever
And no one’s gonna last forever
And nothing’s gonna last forever
[Verse 3]
That’s why I’m not scared of anyone
’Cause nothing’s gonna last forever
But you need to discover that feeling
Of the crushing highs and lows of ego
Where one minute you know you’re the worst
And the next minute you know you’re better
Than everyone in the room
But know that nothing’s gonna last forever
[Chorus]
And you’re not gonna last forever (You’re not gonna last forever)
So nothing’s gonna last forever (So nothing’s gonna last forever)
’Cause you’re not gonna last forever (’Cause you’re not gonna last forever)
So nothing’s gonna last forever (Nothing’s gonna last forever)
[Refrain]
Forever, forever, forever, forever
Forever, forever, forever, forever
Forever, forever, forever, forever
Forever, forever, forever, forever
Forever, forever, forever, forever
Forever, forever, forever, forever
Forever, forever, forever, forever
Forever, forever, forever, forever
Forever, forever, forever, forever
Forever, forever, forever, forever
Forever, forever, forever, forever
Forever, forever, forever, forever
Forever, forever, forever, forever
Forever, forever, forever, forever
Forever, forever, forever, forever
[Interlude: David Cronenberg]
As I was lying there on the sidewalk, I did not think about art at all
I— I thought about people, I thought about life (You feel that people feel they could do better in life?)
Yeah, yes, sure, sure
But— and that’s why I like being close to my house
Somehow that was comforting, even though it makes no sense, you know?
But, um, no, I wasn’t thinking about art (Mhm)
And I wasn’t thinking about art as endurance, as— as, uh, immortality, you know?
I mean, we can talk about immortal artists of various kinds
And it— it can turn out that, yes, some artists have created art that has really survived thousands of years
And that’s fantastic, but experientially, for them
They are dead, they are gone, they are not experiencing that
These are true things and thank goodness for them
I— I— I really feel, um, and you hear me assuring you that oblivion is freedom
[Outro: David Cronenberg]
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are gone, no one lasts forever
They are dead, they are—
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
„No One Lasts Forever” to utwór pochodzący z wydanego 24 lipca 2026 roku ósmego pełnowymiarowego albumu studyjnego brytyjskiej piosenkarki Charli XCX. Wydawnictwo noszące tytuł „Music, Fashion, Film” ukazało się za pośrednictwem wytwórni Atlantic Records.
W piosence gościnnie pojawia się David Cronenberg. „No One Lasts Forever” to spokojny, filozoficzny rozrachunek ze śmiertelnością – utwór, który obala grozę śmierci i odbudowuje ją jako ostateczne, wyzwalające antidotum na przytłaczający ciężar sławy, ego i artystycznego dziedzictwa.
Podczas gdy większość popowych piosenek flirtuje z hedonistycznym eskapizmem, ta współpraca wpatruje się prosto w pustkę i, kierując się mrożącą krew w żyłach mądrością Cronenberga, dowodzi, że zapomnienie nie jest zagrożeniem, lecz wyzwoleniem. To rozważanie nad przemijaniem, która przekształca lęk przed „wiecznością” w cichą wolność „teraz”.
Charli xcx i David Cronenberg współpracują, by obalić dwie tyranie XXI-wiecznego „ja”: zewnętrzną tyranię publicznego osądu (sława, skandal, percepcja) i wewnętrzną tyranię ego (rozpaczliwa potrzeba bycia najlepszym i bycia zapamiętanym). Konfrontując się z najprawdziwszą prawdą – że wszyscy w końcu umieramy – utwór odnajduje zaskakujące, spokojne wyzwolenie. Presja budowania dziedzictwa znika, żądło krytyki słabnie, a gwałtowne wahania poczucia własnej wartości spłaszczają się, tworząc spokojną, jasną plateau obecności.
W świecie opętanym obsesją na punkcie długowieczności „No One Lasts Forever” dowodzi, że najodważniejszym i najbardziej wyzwalającym aktem nie jest walka o „wieczność”, ale przyjęcie cichego, niezaprzeczalnego spokoju płynącego ze świadomości, że nie trzeba zawsze walczyć, a zapomnienie to forma wolności.
Tak na temat projektu wypowiedziała się Artystka: „Myślę, że fajne w okładce i tytule jest to, że każdy ma własne zdanie na temat tego, kim jest jego trio – osoby, które reprezentują te filary sztuki, więc fajnie jest obserwować interpretacje innych, a ja oczywiście też mam ich tak wiele”.
W innej rozmowie dodała: „Naprawdę wiedziałam, że chcę to tak nazwać i… Chyba tytuł pozostawia pewną swobodę interpretacji, bo myślę, że te sztuki nie są czymś, czym każdy się zajmuje, nawet jeśli nie do końca zdaje sobie z tego sprawę”.
W piosence gościnnie pojawia się David Cronenberg. „No One Lasts Forever” to spokojny, filozoficzny rozrachunek ze śmiertelnością – utwór, który obala grozę śmierci i odbudowuje ją jako ostateczne, wyzwalające antidotum na przytłaczający ciężar sławy, ego i artystycznego dziedzictwa.
Podczas gdy większość popowych piosenek flirtuje z hedonistycznym eskapizmem, ta współpraca wpatruje się prosto w pustkę i, kierując się mrożącą krew w żyłach mądrością Cronenberga, dowodzi, że zapomnienie nie jest zagrożeniem, lecz wyzwoleniem. To rozważanie nad przemijaniem, która przekształca lęk przed „wiecznością” w cichą wolność „teraz”.
Charli xcx i David Cronenberg współpracują, by obalić dwie tyranie XXI-wiecznego „ja”: zewnętrzną tyranię publicznego osądu (sława, skandal, percepcja) i wewnętrzną tyranię ego (rozpaczliwa potrzeba bycia najlepszym i bycia zapamiętanym). Konfrontując się z najprawdziwszą prawdą – że wszyscy w końcu umieramy – utwór odnajduje zaskakujące, spokojne wyzwolenie. Presja budowania dziedzictwa znika, żądło krytyki słabnie, a gwałtowne wahania poczucia własnej wartości spłaszczają się, tworząc spokojną, jasną plateau obecności.
W świecie opętanym obsesją na punkcie długowieczności „No One Lasts Forever” dowodzi, że najodważniejszym i najbardziej wyzwalającym aktem nie jest walka o „wieczność”, ale przyjęcie cichego, niezaprzeczalnego spokoju płynącego ze świadomości, że nie trzeba zawsze walczyć, a zapomnienie to forma wolności.
Tak na temat projektu wypowiedziała się Artystka: „Myślę, że fajne w okładce i tytule jest to, że każdy ma własne zdanie na temat tego, kim jest jego trio – osoby, które reprezentują te filary sztuki, więc fajnie jest obserwować interpretacje innych, a ja oczywiście też mam ich tak wiele”.
W innej rozmowie dodała: „Naprawdę wiedziałam, że chcę to tak nazwać i… Chyba tytuł pozostawia pewną swobodę interpretacji, bo myślę, że te sztuki nie są czymś, czym każdy się zajmuje, nawet jeśli nie do końca zdaje sobie z tego sprawę”.
Komentarze (0)