Tekst piosenki
[Verse 1: Amy]
I had a dream you were everything to me
Highest floor, The Bowery
It was tall enough
Somewhere along the line
We stopped seeing eye to eye
You were staying out all night
And I had enough
[Pre-Chorus: Katherine]
No, I don’t wanna know
Where you’ve been or where you’re going
But I know I won’t be home
And you’ll be on your own
[Chorus: Dani, Lisa]
Who’s gonna walk you through the dark side of the morning?
Who’s gonna rock you when the sun won’t let you sleep?
Who’s waking up to drive you home when you’re lost and all alone?
Who’s gonna walk you through the dark side of the morning?
[Verse 2: Christina]
I had a dream we were back to seventeen
Summer nights and the liberties
Never growing up
I’ll take with me the polaroids and the memories
But you know I’m gonna leave behind the worst of us
[Pre-Chorus: Dani]
No, I don’t wanna know
Where you’ve been or where you’re going
But I know I won’t be home
And you’ll be on your own
[Chorus: Lisa]
Who’s gonna walk you through the dark side of the morning?
Who’s gonna rock you when the sun won’t let you sleep?
Who’s waking up to take you home when you’re lost and all alone?
Who’s gonna walk you through the dark side of the morning?
It ain’t me
[Drop: Katherine]
No, no, no, no
It ain’t me, no
[Outro: Lauren]
Who’s gonna walk you through the dark side of the morning?
Who’s gonna rock you when the sun won’t let you sleep?
Who’s waking up to take you home when you’re lost and all alone?
’Cause baby, it ain’t me
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
Piosenka to spokojne ale ostateczne pożegnanie z kimś, z kim wszystko się rozpadło tak powoli że trudno wskazać jeden moment kiedy to się stało. Była miłość, były wspomnienia z czasów kiedy mieli po siedemnaście lat i całe życie przed sobą, ale gdzieś po drodze przestali na siebie patrzeć tak samo, a nocne nieobecności i wzajemne oddalenie zrobiły swoje.
Narrator nie jest zły ani dramatyczny, po prostu zabiera ze sobą dobre wspomnienia i polaroidy, zostawia to co było złe i idzie dalej, a pytanie z refrenu o to kto teraz przeprowadzi tę osobę przez ciemną stronę poranka nie jest troską, to ciche przypomnienie że tego kogoś już tam nie będzie. Ostatnie „it ain’t me” brzmi nie jak zemsta, ale jak wyzwolenie.
Narrator nie jest zły ani dramatyczny, po prostu zabiera ze sobą dobre wspomnienia i polaroidy, zostawia to co było złe i idzie dalej, a pytanie z refrenu o to kto teraz przeprowadzi tę osobę przez ciemną stronę poranka nie jest troską, to ciche przypomnienie że tego kogoś już tam nie będzie. Ostatnie „it ain’t me” brzmi nie jak zemsta, ale jak wyzwolenie.
Komentarze (0)