Dave Matthews Band Satellite

Tytułowa satelita jest tutaj symbolem systemu, na który sami się zgodziliśmy i który rządzi nami praktycznie bez żadnych ograniczeń. Dave porusza tutaj temat telewizji i tego, jak wielki wpływ wywiera ona na nas wszystkich. Sam fakt, że wysyłamy w kosmos maszyny, służące do tego, by dostarczać nam rozrywki, czy gromadzić o nas informacje jest dostatecznym dowodem na to, jak bardzo cenimy sobie tę odmóżdżającą czynność, jaką jest gapienie się na odbiornik i chłonięcie każdej papki, która z niego wyziewa.

Satelity widzą też wszystko z kosmosu, mogą obserwować to, jak dziwnym stworzeniem jest współczesny człowiek, z wszystkimi jego problemami i obawami, dostarczanymi przez coraz bardziej skomplikowaną i niezrozumiałą rzeczywistość. Nasza prywatność jest przez te bajeczne ustrojstwa coraz bardziej ograniczana, a my bezmyślnie się na to zgadzamy, nie widząc pętli, jaka stopniowo zaciska się wokół naszej szyji. To wszystko jest tak naprawdę naszą winą, a my po prostu nie chcemy, albo nie umiemy dostrzec konsekwencji tego, na co przyzwalamy. Zależy nam tylko na natychmiastowej przyjemności, a dlugofalowe efekty wydają się nam czymś abstrakcyjnym.

Prawda jest jednak taka, że są one bardzo realne, starczy tylko spojrzeć na to, do jakiego stopnia inwigilacja i rządy mediów zdążyły się rozplenić od czasu, gdy „Satellite” został wydany. Niby ledwo parę dekad, a jednak „postęp” łatwo dostrzec golym okiem.