David Bowie Lazarus

Piosenka stanowi swoisty zbiór wszystkiego tego, co Bowie przekazywał przez lata w swojej twórczości. Mowa tu o całym spektrum refleksji na temat człowieczeństwa, o narodzinach, śmierci – wszystkim tym, z czym skojarzona jest postać biblijnego Łazarza (ang. Lazarus). Mowa więc o śmierci wkraczającej w życie, przechodzeniu jednego w drugie. Łazarz, w biblijnym przekazie, został wskrzeszony z martwych.

Lazarus jest tutaj odbiciem samego artysty, który – na potrzeby opowieści – wciela się w tę postać. Mówi o sobie jako martwym, wypowiada się z perspektywy nieba, w którym się znalazł. Najpewniej wypowiada się na temat swojej choroby – raka wątroby, która była dla niego „niewidzialną blizną”. Niewidzialną dla innych, opinia publiczna bowiem nie była świadoma choroby Bowiego aż do momentu jego śmierci. Czuł jak go niszczy, doprowadza nad skraj przepaści.

Wszyscy mnie teraz znają, mówi. Jest przecież świadom swojej pozycji w muzycznym świecie, wie, jak wiele wniósł do tej sztuki. Cały tekst sprawia wrażenie pośmiertnej opowieści. Tak, jakby Bowie faktycznie zwracał się do swoich słuchaczy już zza grobu.