Tekst piosenki
[Chorus]
You hold my hand through turbulence
You sugarcoat the oxygen
My lungs are full, I’m sick again
I feel you coming on
You never simply talk to me
You tell the truth about everything
Of all of your afflictions
That is my favorite one
Oh, well, it’s turning out I’m better when
Oh, when you stop and stick around
I’ll go anywhere you want, but then again
I like this house
[Verse]
You used to be a mystery
A bruise you left, an injury
I thought you lived for suffering
But thank God I was wrong
Your family feels like family
You see what I can’t seem to see
I don’t know where to put it all
I’ll put you in a song and
Oh, I was burning out, but then you said
Oh, „You should leave the light on”
And I’ll go if you ask me to, but then again
Don’t drop me off
Oh, well, it can’t be a coincidence
Oh, that I falter when you’re gone
And I cope, but I promise you it’s different
You’re strong, I’m not
You’re strong, I’m not
[Bridge]
It’s the shape of your hands
Made me brave once again
You became where I land
Now you hold all of it
[Chorus]
You hold my hand through turbulence
You sugarcoat the oxygen
My lungs are full, I’m sick again
I feel you coming on
Of all of your afflictions
That is my favorite one and
Oh, well, it’s turning out I’m better when
Oh, when you stop and stick around
I’ll go anywhere you want, but then again
Well, I like this house
[Refrain]
Oh, I was burning out, but then you said
Oh, „You should leave the light on”
I’ll go if you asked me to, but then again
Don’t drop me off
[Outro]
Hm, don’t drop me off, huh
Don’t
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
„Afflictions” to utwór amerykańskiej piosenkarki Gracie Abrams, pochodzący z jej trzeciego pełnowymiarowego albumu studyjnego. Wydawnictwo noszące tytuł „Daughter from Hell” ukazało się 17 lipca 2026 roku za pośrednictwem wytwórni Interscope Records. Za produkcję krążka odpowiedzialny jest Aaron Dessner z The National.
Piosenka „Afflictions” to eksploracja poszukiwania schronienia w najbardziej nieoczekiwanym miejscu – nie w nieobecności bólu, ale w obecności kogoś, kto sprawia, że ból staje się znośny. Utwór oddaje upajające, przerażające doświadczenie poddania się miłości, która wydaje się być jednocześnie zbawieniem i chorobą, gdzie granica między uzdrowieniem a zależnością zaciera się, stając się nieistotna.
Abrams obala mit stoickiej, samowystarczalnej jednostki, celebrując radykalną wrażliwość potrzeby kogoś tak bardzo, że jego „cierpienia” stają się tym, co cenisz najbardziej. To piosenka miłosna dla osób lękliwych, wypalonych i przytłoczonych – świadectwo cichego cudu znalezienia kogoś, kto trzyma cię za rękę w czasie turbulencji, nie wymagając, abyś stał się kimś innym po drugiej stronie.
„Afflictions” jest dla osób, które zostały zranione tak wiele razy, że poczucie bezpieczeństwa wydaje się obce. Ukazuje przerażający, piękny proces ponownego uczenia się zaufania – pozwalania komuś zobaczyć cię w najgorszym momencie i odkrywania, że i tak zostaje.
Piosenka całkowicie zmienia koncepcję cierpienia. W świecie, który wymaga od nas leczenia ran, zanim zasłużymy na miłość, Abrams argumentuje, że nasze wady nie są przeszkodą w nawiązaniu więzi, ale jej istotą. Jego cierpienie – jego szczerość – staje się tym, co ona kocha najbardziej. Jej cierpienie – jej potrzeba, jej lęk, jej kruchość – staje się tym, co on trzyma bez osądzania.
Omawiane „Afflictions” to opowieść o cudzie bycia w pełni poznanym i w pełni kochanym mimo wszystko. Opowiada o znalezieniu kogoś, kto nie wymaga od ciebie siły, ale trzyma cię za rękę w turbulencjach, aż odnajdziesz własną siłę. O domu, który wspólnie budujecie – nie idealnym, ale prawdziwym, ze skrzypiącymi podłogami, migoczącymi światłami i drzwiami, które pozostają otwarte dla każdego z was. Chodzi o cichą, druzgocącą prośbę, która stanowi istotę każdej prawdziwej miłości: nie zostawiaj mnie, zostań.
Piosenka „Afflictions” to eksploracja poszukiwania schronienia w najbardziej nieoczekiwanym miejscu – nie w nieobecności bólu, ale w obecności kogoś, kto sprawia, że ból staje się znośny. Utwór oddaje upajające, przerażające doświadczenie poddania się miłości, która wydaje się być jednocześnie zbawieniem i chorobą, gdzie granica między uzdrowieniem a zależnością zaciera się, stając się nieistotna.
Abrams obala mit stoickiej, samowystarczalnej jednostki, celebrując radykalną wrażliwość potrzeby kogoś tak bardzo, że jego „cierpienia” stają się tym, co cenisz najbardziej. To piosenka miłosna dla osób lękliwych, wypalonych i przytłoczonych – świadectwo cichego cudu znalezienia kogoś, kto trzyma cię za rękę w czasie turbulencji, nie wymagając, abyś stał się kimś innym po drugiej stronie.
„Afflictions” jest dla osób, które zostały zranione tak wiele razy, że poczucie bezpieczeństwa wydaje się obce. Ukazuje przerażający, piękny proces ponownego uczenia się zaufania – pozwalania komuś zobaczyć cię w najgorszym momencie i odkrywania, że i tak zostaje.
Piosenka całkowicie zmienia koncepcję cierpienia. W świecie, który wymaga od nas leczenia ran, zanim zasłużymy na miłość, Abrams argumentuje, że nasze wady nie są przeszkodą w nawiązaniu więzi, ale jej istotą. Jego cierpienie – jego szczerość – staje się tym, co ona kocha najbardziej. Jej cierpienie – jej potrzeba, jej lęk, jej kruchość – staje się tym, co on trzyma bez osądzania.
Omawiane „Afflictions” to opowieść o cudzie bycia w pełni poznanym i w pełni kochanym mimo wszystko. Opowiada o znalezieniu kogoś, kto nie wymaga od ciebie siły, ale trzyma cię za rękę w turbulencjach, aż odnajdziesz własną siłę. O domu, który wspólnie budujecie – nie idealnym, ale prawdziwym, ze skrzypiącymi podłogami, migoczącymi światłami i drzwiami, które pozostają otwarte dla każdego z was. Chodzi o cichą, druzgocącą prośbę, która stanowi istotę każdej prawdziwej miłości: nie zostawiaj mnie, zostań.
Komentarze (0)