Tekst piosenki
[همخوان – آرتا]
خونه ی من اونجاست که بوی تو باشه
پنجره هاش شبا به روی تو باشه
میبافم رویایی که موی تو باشه
میدونم که بهش میرسم
دل به جاده میزنم گر سوی تو باشه
بره اون شهر شلوغ که هیاهوی تو باشه
من فقط تنم ارزوی تو باشه
میدونم که بهش میرسم
[قسمت ۱ – کوروش]
با اینکه خیلی وقته دورم از خونه
ولی هنوزم حسم بهت همونه
بهونه توهم پشت بهونه
میگه که ایندفه نشه دیگه تمومه
دست خودمه اخه مگه دیوونه
شاید یهو شد اصن کی چی میدونه
یه روز از این روزا پیشتم
دلم لک زده یبار دیگه ببینمت
هرچقدر تو بگی کمه
با هر رنگی کشیدمت
سرتوه کوری دیگه سفید اگه نمیزنه
اینا میخوان ازم بگیرمت من که نمیدمت
تهرون
تهرون میبینمت
[همخوان – آرتا]
خونه ی من اونجاست که بوی تو باشه
پنجره هاش شبا به روی تو باشه
میبافم رویایی که موی تو باشه
میدونم که بهش میرسم
دل به جاده میزنم گر سوی تو باشه
بره اون شهر شلوغ که هیاهوی تو باشه
من فقط تنم ارزوی تو باشه
میدونم که بهش میرسم
[قسمت ۲ – آرتا]
حالمون بود اوکی
شدی یهو دور
کردیم خودمونو حیف
خوردیم گولشونو حیف
میبینمت رو مخه
هنو داریم عکسامونو بیب
میشه دلم تنگ اون موقع
دلم تنگ اون موقع
تو بگو چیشد پس
نمیخواستی تو صبر کنی
من واست میمردم
حرصتو میخوردم کلی
تو بگو چیشد پس
بگو چجوری ازم رد شدی
Tłumaczenie piosenki
Analiza piosenki
„Khooneye Man” to wydany 8 czerwca 2026 roku utwór perskiego rapera rapera i autora tekstów znanego jako Koorosh, który urodził się w Iranie ale mieszka w Turcji. Piosenka jest częścią projektu EP, zatytułowanego „TEHRAN 2585”. W utworze gościnnie pojawia się perski piosenkarz, autor tekstów i producent Arta.
Główną ideą tego albumu EP jest miłość i romans. Połączone są one również z głębokim poczuciem wygnania z ojczyzny z powodów politycznych. Według kalendarza szahanszahów rok 2026 odpowiada 2585 roku w kalendarzu szahanszahów, więc album nosi nazwę Teheranu, stolicy Iranu oraz innej formy datowania. Treści zawarte na krążku mogą być postrzegane jako wyraz miłości lub jako wspomnienie ukochanych dusz, które oddały życie za Iran, a także jako wyraz poczucia oddalenia od ojczyzny.
„Khooneye Man”, co tłumaczy się jako „Mój dom”, wywraca ideę tytułowego domu do góry nogami. Dla Koorosha i Arty dom to nie fizyczny adres, ulica, ani nawet słynący obecnie z chaosu Teheran. Dom to osoba – a konkretnie zapach, obecność i wspomnienie bliskiej osoby, która jest teraz nieobecna.
Utwór porusza się między bolesną nostalgią, obwinianiem siebie a upartą niechęcią do odejścia, tworząc obraz miłości jako schronienia i rany. „Khooneye Man” na nowo definiuje dom jako nieobecną osobę, zapach, okno otwarte nocą dla kogoś, kto może nigdy nie przyjść.
Omawiana piosenka ukazuje irańską diasporę i doświadczenie życia ulicznego w Teheranie bez klisz: miasto jest głośne, miłość brutalna, a pamięć to jedyna nieruchomość, jaką posiadasz. Koorosh i Arta tworzą duet tęsknoty, która nie chce się zagoić – bo niektóre straty nie stają się mądrością, po prostu stają się domem.
Główną ideą tego albumu EP jest miłość i romans. Połączone są one również z głębokim poczuciem wygnania z ojczyzny z powodów politycznych. Według kalendarza szahanszahów rok 2026 odpowiada 2585 roku w kalendarzu szahanszahów, więc album nosi nazwę Teheranu, stolicy Iranu oraz innej formy datowania. Treści zawarte na krążku mogą być postrzegane jako wyraz miłości lub jako wspomnienie ukochanych dusz, które oddały życie za Iran, a także jako wyraz poczucia oddalenia od ojczyzny.
„Khooneye Man”, co tłumaczy się jako „Mój dom”, wywraca ideę tytułowego domu do góry nogami. Dla Koorosha i Arty dom to nie fizyczny adres, ulica, ani nawet słynący obecnie z chaosu Teheran. Dom to osoba – a konkretnie zapach, obecność i wspomnienie bliskiej osoby, która jest teraz nieobecna.
Utwór porusza się między bolesną nostalgią, obwinianiem siebie a upartą niechęcią do odejścia, tworząc obraz miłości jako schronienia i rany. „Khooneye Man” na nowo definiuje dom jako nieobecną osobę, zapach, okno otwarte nocą dla kogoś, kto może nigdy nie przyjść.
Omawiana piosenka ukazuje irańską diasporę i doświadczenie życia ulicznego w Teheranie bez klisz: miasto jest głośne, miłość brutalna, a pamięć to jedyna nieruchomość, jaką posiadasz. Koorosh i Arta tworzą duet tęsknoty, która nie chce się zagoić – bo niektóre straty nie stają się mądrością, po prostu stają się domem.
Komentarze (0)