Lori McKenna Falter

Chodziłam do liceum z tym dzieciakiem Był wtedy bardzo dziwny Typ, który nie podnosi wzroku z podłogi Stapia się z cementem Cóż, było mi go strasznie szkoda Pewnego dnia zobaczyłam jak twarz mu zielenieje I kiedy upadał na podłogę Myśl, żeby wyciągnąć dłoń nigdy mi się nie nasunęła Dlaczego się nie otwieramy? Wiedząc, że wszyscy się załamujemy Kiedy się nauczymy Żeby wyciągać do siebie dłonie? Cóż, żył na obrzeżach miasta I jestem prawie pewna, że miał brata Wyglądało na to, że może całe dnie chodzić Chyba po to, by uniknąć swojej matki I zawsze wiedziałam, że ma źle w życiu Ciężej niż którekolwiek z nas Wciąż, nigdy nie spytałam jak sobie radzi Co mogłam zrobić? Byłam tylko dzieckiem Dlaczego się nie otwieramy? Wiedząc, że wszyscy się załamujemy Kiedy się nauczymy Żeby wyciągać do siebie dłonie? Więc teraz jest nowym miejskim menelem Gada do siebie i zbiera puszki całymi dniami I kiedy moje dzieci mnie o niego pytają Co powiem? Co powiem? Dlaczego się nie otwieramy? Wiedząc, że wszyscy, wszyscy się załamujemy I kiedy się nauczymy? Kiedy się nauczymy otwierać Wiedząc, że wszyscy się załamujemy? Kiedy się nauczymy? (Kiedy się nauczymy?) Zapytałam, kiedy się nauczymy? Kiedy się nauczymy Żeby wyciągać do siebie dłonie?