Tekst piosenki
[Verse 1: Brent Hinds]
All the love I’ve shown
And given to the ones I’ve known
All the love I make
Is equal to the love I take
All the life I’ve known
And given to the life I’ve shown
Along the way
[Chorus: Troy Sanders]
Free from it all
Breathe in the darkest fall
We laugh and cry through a brother’s eyes for now
Through fire embers’ glow
Haunted, I lift the stone
Letting go, your spirit flies
[Verse 2: Brent Hinds]
All the love I’ve shown
Given to the ones I’ve known
All the love I make
Is equal to the love I take
Life is brief as
Be careful for what you ask
Along the way
[Chorus]
His thorns are on the road
His thorns are on the road
In the morning light
The sparrow flies
When the moon devours us
The planet dies
[Chorus]
Tłumaczenie piosenki
[Zwrotka 1: Brent Hinds]
Cała miłość, jaką okazałem
I okazałem tym, których znałem
Cała miłość, którą dałem
Równa jest miłości, którą wziąłem
Całe życie, jakie znałem
I dałem życiu, które pokazałem
Po drodze
[Refren: Troy Sanders]
Wolny od tego wszystkiego
Oddech w najciemniejszym upadku
Śmiejemy się i płaczemy przez braterskie oczy na tę chwilę
Dzięki ogniu węgliki się żarzą
Nawiedzony, podnoszę kamień
Puszczając go, Twój duch ulatuje
[Zwrotka 2: Brent Hinds]
Cała miłość, jaką okazałem
I okazałem tym, których znałem
Cała miłość, którą dałem
Równa jest miłości, którą wziąłem
Życie jest krótkie
Uważaj, o co prosisz
Po drodze
[Refren]
Jego ciernie są na drodze
Jego ciernie są na drodze
W porannym świetle
Leci wróbel
Gdy księżyc nas pożera
Planeta umiera
[Refren]
Analiza piosenki
„The Hunter” to kawałek poświęcony pamięci brata Brenta, który w 2010 roku zginął podczas polowania. Hinds bierze tu na siebie większość partii wokalnych, śpiewając o akceptacji śmierci i odwiecznym kręgu życia. Poprzez tę piosenkę w jakiś sposób przekuwa ból po stracie krewnego w coś pięknego, pokazując nam że i życie i śmierć są częścią większej całości. Może i odejście kogoś nam bliskiego jest przykrym wydarzeniem, ale trzeba umieć spojrzeć na to z szerszej perspektywy, zdawać sobie sprawę z tego, że niestety taka jest naturalna kolej rzeczy.
Opłakiwanie zmarłych oczywiście ma sens, ale nie można pozwalać na to, by przemieniła się w czarną rozpacz, odbierając nam samym chęci do życia. Świat dalej przecież jest tak samo piękny i czeka na to, byśmy korzystali z jego dobrodziejstw. Ci, którzy go opuszczają według autora i tak trafiają do lepszego miejsca, nie trzeba więc po nich płakać, a raczej cieszyć się z tego, że ich wędrówka weszła w kolejny etap. Brat Brenta już zawsze będzie razem z nim w jego pamięci, trzeba jednak pozwolić mu odejść w spokoju.
Komentarze (0)