Sepultura Ratamahatta

„Ratamahatta” to kawałek, w którym Cavalera składa hołd swoim korzeniom. Wraz z Carlinhos’em Brownem pokazuje nam tutaj realia, w których się wychowywał. Prosty język, w połączeniu z plemiennymi brzmieniami i ciężkimi, hipnotyzującymi gitarami daje potężny efekt, doskonale pasujący do obrazu biednych dzielnic rodzinnego miasta członków zespołu. Zostajemy zanurzeni w świat niebezpiecznych slumsów, ciemnych zaułków gdzie jeszcze do dzisiaj można spotkać wyznawców dawnych, pogańskich religii, jak chociażby szamanizmu, czy voodoo.

Wokaliści nie dają nam żadnych złudzeń co do tego, jak okropne muszą to być okolice. Stamtąd jednak pochodzi wiele znanych, legendarnych wręcz dla Brazylijczyków, jak Zumbi, czy Virgulino Ferreira da Silva, o których wspomina tu max. Widać więc, że nawet tak mroczne miejsce ma w sobie jakąś siłę i pomimo całego swojego zepsucia może wywoływać w mieszkańcach dumę. Autorzy chcą podkreślić swoją przynależność do tego miejsca. Nieważne jak złe by się nie wydawało z zewnątrz, dalej jest dla nich przecież domem, miejscem pochodzenia. Są świadomi wszystkich jego wad, wszystkich niebezpieczeństw i trudów związanych z tamtejszym życiem, ale jest to część ich samych. Nie zamierzają się więc tego wypierać, czując głęboką dumę z tego, kim są.