Sigur Rós Brennisteinn

„Brennisteinn”, czyli „siarka”, jest utworem enigmatycznym, pozostawiającym odbiorcy szeroki wachlarz interpretacji. Stawiając rzecz w uproszczeniu, kompozycja traktuje o cierpieniu i to właściwie jedyna rzecz, której możemy być pewni; jego znaczenie ukryte zostało w zagadkowych wierszach.

Jónsi śpiewa o bólu, który wydaje się posiadać wymiar przede wszystkim fizyczny; mowa jest o „strzelających stawach”, „zadrapaniach”, „powyginanych ciałach”. Trudno jednak nie odnieść wrażenia, że może chodzić również o wymiar duchowy, emocjonalny, psychiczny – zwłaszcza, gdy słyszymy o „wyrywaniu każdej cząstki” – czyżby naszej duszy, jestestwa, osobowości?

Być może „Brennisteinn” to przejmujące świadectwo naszej cielesnej ułomności? A może metafora człowieka, który ulega destrukcji wskutek trudów życia, ale zawsze ma możliwość dokonania regeneracji („Unosimy nasze powyginane ciała / by wyprostować kręgosłup”)?

„Nie mów nikomu” – gdyż z naszym cierpieniem mierzymy się sami i tylko sami możemy je przezwyciężyć.