Soundgarden Black Rain

Cornell w tym utworze zdaje się śpiewać o umierającej miłości. Wciela się w mężczyznę, który uświadomił sobie jak fałszywa jest jego partnerka. Świadomość tego, że związał się z kobietą, która okazała się być zupełnie inna niż się wydawała doszczętnie go zniszczyła. Teraz po jego uczuciu nie ma już nawet śladu, pozostał tylko cyniczny, zimny spokój towarzyszący zdemaskowaniu prawdziwej natury jego ukochanej. Autor zwraca się więc do niej pełen jadu, nareszcie mogąc myśleć jasno, uwolniony od złudzeń, jakimi wcześniej go karmiła.

Sam stwierdza że sen, czyli jego wcześniejsze zakochanie było po prostu niedostrzeganiem fałszu, a teraz, gdy wszystko co było między nimi umarło, cała sieć kłamstw jest boleśnie widoczna. Znając prawdę wokalista stwierdza, że już nie da się go omamić, bo teraz widzi już w swej partnerce to, kim jest naprawdę. Nie chce mieć więc z nią nic wspólnego, pozostawiając ją na pastwę cierpienia. Łzy, które teraz za nim wylewa są czarne, skażone jej zepsuciem. Krzywda, jaką wyrządziła autorowi zasługuje na najsurowszą karę, całkowitą obojętność tego, który wcześniej był w tej relacji ofiarą, a teraz nareszcie osiągnął wolność.