Tekst piosenki
[Verse]
이제는 바래진 꿈들 속에
그렇게 지나간 시간들을
언제까지 놓지 못해
시린 눈으로 그저 바라보던
[Pre-Chorus]
조각조각 흩어져 버린
모양도 잊혀진 내게
네가 비춰 주어 한걸음 내딛어 보아
[Chorus]
가닿지 못하는 저 빛들은 내게
어딘가로 손짓하며 수 없는 말을 해
어느새 찾아온 그대는 내게
손을 내밀어 주며 갈 곳이 돼 주어
[Pre-Chorus]
조각조각 흩어져 있는
모양도 잊혀져 버린
내 안의 나를 가득히 껴안아 보아
[Chorus]
가닿지 못하는 저 빛들은 내게
어딘가로 손짓하며 수 없는 말을 해
어느새 찾아온 그대는 내게
손을 내밀어 주며 갈 곳이 돼 주어
가닿지 못했던 그 꿈들은 이제
내 안에서 숨을 쉬며 꿈처럼 말을 해
어느새 찾아온 너만이 내게
손을 내밀어 주며 갈 곳이 돼 주어
Tłumaczenie piosenki
[Zwrotka]
Wśród marzeń, które już wyblakły
Czasu, który tak po prostu minął
Jak długo jeszcze nie będę w stanie o tym zapomnieć?
Patrzyłam na to tylko zimnym wzrokiem
[Pre-Chorus]
Rozpadłam się na kawałki
Zapomniałam nawet, jak wyglądałam
Ale dzięki temu, że mnie oświeciłeś, spróbuję zrobić krok naprzód
[Refren]
Te światła, do których nie mogę dotrzeć
Machały do mnie z daleka i mówiły niezliczone słowa
Ty, który pojawiłeś się nie wiadomo kiedy
Wyciągnąłeś do mnie rękę i stałeś się miejscem, do którego mogę pójść
[Pre-Chorus]
Rozproszona na kawałki
O których kształtach nawet zapomniałam
Obejmuję siebie w całości
[Refren]
Te światła, których nie mogę dosięgnąć
Machały do mnie, wskazując gdzieś, i mówiły niezliczone słowa
Ty, który pojawiłeś się nie wiadomo kiedy
Wyciągnąłeś do mnie rękę i stałeś się miejscem, do którego mogę pójść
Te marzenia, których nie mogłam osiągnąć, teraz
Oddychają we mnie i mówią jak sen
Tylko ty, który pojawiłeś się nie wiadomo kiedy
Wyciągnąłeś do mnie rękę i stałeś się miejscem, do którego mogę pójść
Wśród marzeń, które już wyblakły
Czasu, który tak po prostu minął
Jak długo jeszcze nie będę w stanie o tym zapomnieć?
Patrzyłam na to tylko zimnym wzrokiem
[Pre-Chorus]
Rozpadłam się na kawałki
Zapomniałam nawet, jak wyglądałam
Ale dzięki temu, że mnie oświeciłeś, spróbuję zrobić krok naprzód
[Refren]
Te światła, do których nie mogę dotrzeć
Machały do mnie z daleka i mówiły niezliczone słowa
Ty, który pojawiłeś się nie wiadomo kiedy
Wyciągnąłeś do mnie rękę i stałeś się miejscem, do którego mogę pójść
[Pre-Chorus]
Rozproszona na kawałki
O których kształtach nawet zapomniałam
Obejmuję siebie w całości
[Refren]
Te światła, których nie mogę dosięgnąć
Machały do mnie, wskazując gdzieś, i mówiły niezliczone słowa
Ty, który pojawiłeś się nie wiadomo kiedy
Wyciągnąłeś do mnie rękę i stałeś się miejscem, do którego mogę pójść
Te marzenia, których nie mogłam osiągnąć, teraz
Oddychają we mnie i mówią jak sen
Tylko ty, który pojawiłeś się nie wiadomo kiedy
Wyciągnąłeś do mnie rękę i stałeś się miejscem, do którego mogę pójść
Analiza piosenki
„조각 (Pieces)” to singiel południowokoreańskiej piosenkarki i autorki tekstów Kim Tae Yeon, lepiej znanej jako TAEYEON (태연) – liderka południowokoreańskiej żeńskiej grupy Girls’ Generation (소녀시대). Piosenka została nagrana na potrzeby ścieżki dźwiękowej do trzeciego odcinka południowokoreańskiej dramy „모두가 자신의 무가치함과 싸우고 있다 (We Are All Trying Here)”.
Piosenka „Pieces” (조각)” opowiada o rozpadzie i ponownym „złożeniu w całość” dzięki obecności innej osoby. W przeciwieństwie do typowych narracji uzdrawiających, które kładą nacisk na samowystarczalność, TAEYEON stwierdza, że pewnych uszkodzeń nie da się naprawić w pojedynkę.
Kobieta spędziła pewien czas w stanie stagnacji – obserwując wyblakłe sny, niezdolna uwolnić się od minionego czasu, z zimnymi oczami. Rozsypała się na kawałki tak małe, że nawet ich kształt został zapomniany. W ten stan rozbicia ktoś przybywa nie po to, by ją naprawić, lecz by oświetlić jej świat, umożliwiając jej wykonanie jednego kroku. Piosenka śledzi ruch od paraliżu do ruchu, od nieosiągalnego światła do możliwości wzięcia pełnego oddechu.
„Pieces” (조각)” to piosenka o nauce życia nie będąc „pełnym”. Kobieta zamarła, obserwując wyblakłe sny zimnymi oczami, niezdolna uwolnić się od przeszłości. Osoba wkraczająca do jej życia prostu staje się dla niej drogowskazem, i źródłem światła – oświetlając kawałki bez osądzania. To światło pozwala jej zrobić jeden krok, a następnie objąć rozbite „ja” w sobie. Pod koniec marzenia, których nigdy nie mogła osiągnąć oddychają w niej autonomicznie, żywe bez spełnienia.
Druga osoba pozostaje, wyciąga rękę, stając się nie celem, do którego musi podążać, ale kierunkiem, sugestią. W kulturze, która często kładzie presję na powrót do zdrowia i przedstawia ten proces jako liniowy powrót do poprzedniego „ja”, „조각 (Pieces)” oferuje inną ścieżkę: rozpad nie wymaga ponownego złożenia. Wymaga jedynie światła, wyciągniętej ręki i gotowości do objęcia tego, co pozostaje – nawet jeśli nie potrafisz nazwać nowego kształtu. To objęcie nie jest naprawianiem, to trwanie przy życiu w tym, co nieosiągalne.
Piosenka „Pieces” (조각)” opowiada o rozpadzie i ponownym „złożeniu w całość” dzięki obecności innej osoby. W przeciwieństwie do typowych narracji uzdrawiających, które kładą nacisk na samowystarczalność, TAEYEON stwierdza, że pewnych uszkodzeń nie da się naprawić w pojedynkę.
Kobieta spędziła pewien czas w stanie stagnacji – obserwując wyblakłe sny, niezdolna uwolnić się od minionego czasu, z zimnymi oczami. Rozsypała się na kawałki tak małe, że nawet ich kształt został zapomniany. W ten stan rozbicia ktoś przybywa nie po to, by ją naprawić, lecz by oświetlić jej świat, umożliwiając jej wykonanie jednego kroku. Piosenka śledzi ruch od paraliżu do ruchu, od nieosiągalnego światła do możliwości wzięcia pełnego oddechu.
„Pieces” (조각)” to piosenka o nauce życia nie będąc „pełnym”. Kobieta zamarła, obserwując wyblakłe sny zimnymi oczami, niezdolna uwolnić się od przeszłości. Osoba wkraczająca do jej życia prostu staje się dla niej drogowskazem, i źródłem światła – oświetlając kawałki bez osądzania. To światło pozwala jej zrobić jeden krok, a następnie objąć rozbite „ja” w sobie. Pod koniec marzenia, których nigdy nie mogła osiągnąć oddychają w niej autonomicznie, żywe bez spełnienia.
Druga osoba pozostaje, wyciąga rękę, stając się nie celem, do którego musi podążać, ale kierunkiem, sugestią. W kulturze, która często kładzie presję na powrót do zdrowia i przedstawia ten proces jako liniowy powrót do poprzedniego „ja”, „조각 (Pieces)” oferuje inną ścieżkę: rozpad nie wymaga ponownego złożenia. Wymaga jedynie światła, wyciągniętej ręki i gotowości do objęcia tego, co pozostaje – nawet jeśli nie potrafisz nazwać nowego kształtu. To objęcie nie jest naprawianiem, to trwanie przy życiu w tym, co nieosiągalne.
Komentarze (0)