Volbeat Room 24

Pochwycony w ciemności Pokój zdaje się coraz zimniejszy Moje ciało się zatrzymało Leżę w łóżku i nie mogę się ruszyć Mrok w dwudziestce czwórce Poprzedni goście, którzy już nie żyją Tyleż rąk, by Cię przytrzymać Przytrzymać Mój umysł jest rozbudzony Otwieram me oczy Lecz tak ciężko mi oddychać Coś tu jest By uciszyć me krzyki Mrok w dwudziestce czwórce Kolejny raz skrada Twój oddech To dzieje się na prawdę, o tak! Widzę starą jędzę siedzącą na mnie Pachnie zgnilizną i bluźnierstwem Nie mam jak uciec, tu jest tylko ciemność Czuję jak me oczy napływają wodą Czy ktokolwiek usłyszy moje wołanie o pomoc, tu w dwudziestce czwórce? W pokoju numer dwadzieścia cztery, w pokoju numer dwadzieścia cztery Pochwycony w ciemności Pokój zdaje się coraz zimniejszy Moje ciało się zatrzymało Leżę w łóżku i nie mogę się ruszyć Smutek to spadająca łza Zmieniająca się w płynny strach Kto zabił kogo – nigdy się nie dowiemy Nigdy się nie dowiemy Nie mów nikomu, nie mów nikomu, nie mów nikomu, nie mów nikomu Widzę starą jędzę siedzącą na mnie Pachnie zgnilizną i bluźnierstwem Nie mam jak uciec, tu jest tylko ciemność Czuję jak me oczy napływają wodą Czy ktokolwiek usłyszy moje wołanie o pomoc, tu w dwudziestce czwórce? W pokoju numer dwadzieścia cztery, w pokoju numer dwadzieścia cztery