Tekst piosenki
The expense of spirit in a waste of shame
Is lust in action: and till action, lust
Is perjured, murderous, bloody, full of blame,
Savage, extreme, rude, cruel, not to trust;
Enjoyed no sooner but despised straight;
Past reason hunted; and no sooner had,
Past reason hated, as a swallowed bait
On purpose laid to make the taker mad,
Mad in pursuit and in possession so;
Had, having, and in quest to have extreme;
A bliss in proof, and proved, a very woe;
Before, a joy proposed; behind a dream.
All this the world well knows; yet none knows well
To shun the heaven that leads men to this hell.
Tłumaczenie piosenki
Haniebnym marnotrawstwem sił ducha i ciała
Jest żądza, gdy osiąga cel; przedtem zaś skłania
Do kłamstw, morderstw, podłości – zaborcza, zuchwała,
Dzika, sroga, niegodna krztyny zaufania;
Ledwie rozkosz przyniesie, już czyni ją wstrętem;
Ledwie w obłędnych łowach dopadnie zwierzyny –
Z obłędną nienawiścią widzi w niej przynętę,
Co szaleństwem skaziła jej plany i czyny:
Burzy się, gdy chce posiąść i gdy już posiada;
Sama szalona, chętkom folguje szalonym;
Jęk szczęścia, ledwie zabrzmiał, przemienia w jęk: „Biada!”.
Marzenie w jednej chwili czyni snem prześnionym.
Wszystko to wiemy; lecz choć wiemy, wciąż nas wściekła
Żądza, raj obiecując, wiedzie w otchłań piekła.
Analiza piosenki
Drugi sonet opowiada o żądzy seksualnej, która trapi każdego człowieka, i według poety stanowi jeden z grzechów głównych. Podmiotem lirycznym utworu jest sam autor, zaś adresatem staje się według opinii wielu krytyków literackich jego kochanek o skłonnościach homoseksualnych. Jest to jednak hipoteza, która nigdy nie została naukowo potwierdzona. Forma tekstu to klasyczny angielski sonet.
Utwór traktuje o fakcie, że żądza seksualna jest w stanie zdominować ciało i umysł człowieka do tego stopnia, że jest on w stanie nie tylko kłamać na jej potrzeby, ale nawet zabić. Sonet 129 jest przestrogą dla adresata, przestrogą przed zaufaniem owej żądzy, którą odczuwa, a która może skłonić człowieka do złych działań. Tekst przybiera tu formę liryki refleksyjno-miłosnej, zaś sam autor staje się filozofem.
Jak mówi poeta, prawdziwa miłość jest w stanie przetrwać wiele trudności stawianych na drodze człowieka, w wypadku „Sonetu 129” chodzi głównie o problemy emocjonalne i duchowe. Autor stawia prawdziwą miłość w opozycji do opisywanych żądzy – „Marzenie w jednej chwili czyni snem prześnionym./ Wszystko to wiemy; lecz choć wiemy, wciąż nas wściekła/ Żądza, raj obiecując, wiedzie w otchłań piekła.”
Komentarze (0)