Tekst piosenki
Born in the breath of a vicious sea
The beast came with the rain
Fallen upon your milky skin
A cunning drop crawled in your vein
Never ever got prepared
So shaken, helpless and so scarred
Search the needle in your hair
Gone bald there’s nothing there
Home sweet home
Inside you, eating your bones
Home sweet home
Eyes on fire lips in foam
And it’s called the cold
It’s caught inside you
And it eats it eats and grows
Inside you and it never goes
And it never goes
Two more days the end’s in sight
Tumor days so deep inside
So distressing and very violent
And it kills it kills so slow and silent
Never ever got prepared
So shaken, helpless and so scarred
Search the needle in your hair
Gone bald there’s nothing there
And nothing there
Home sweet home
Inside you, eating your bones
Home sweet home
Eyes on fire lips in foam
And it’s called the cold is cold
It’s caught inside you
And it eats it eats and grows
Inside you and it never goes
And it never goes
And it never goes…
Tłumaczenie piosenki
Zrodzona z oddechu wzburzonego morza
Bestia zeszła na ziemię wraz z deszczem
Spadła na Twą mleczną skórę
Przebiegła kropla zakradła się w głąb Twej żyły
Nigdy nie byłaś na to przygotowana
Tak roztrzęsiona, bezradna i przestraszona
Szukasz igły w swych włosach
Wyłysiałaś, bo nic tam nie ma
Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej
Wewnątrz Ciebie, pożera Ci kości
Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej
Choć oczy w płomieniach, a usta w pianie
Mówią na to „chłód”
Jest uwięzione wewnątrz Ciebie
Żre, żre i rośnie
Wewnątrz Ciebie i nigdy nie odejdzie
Nigdy nie odejdzie
Jeszcze dwa dni, koniec w zasięgu ręki
Guz tak głęboko wewnątrz
Tak bardzo niepokojący i brutalny
I zabija, zabija bardzo wolno i po cichu
Nigdy nie byłaś na to przygotowana
Tak roztrzęsiona, bezradna i przestraszona
Szukasz igły w swych włosach
Wyłysiałaś, bo nic tam nie ma
Nic tam nie ma
Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej
Wewnątrz Ciebie, pożera Ci kości
Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej
Choć oczy w płomieniach a usta w pianie
Mówią na to „chłód”, jest zimny
Uwięziony wewnątrz Ciebie
Żre, żre i rośnie
Wewnątrz Ciebie i nigdy nie odejdzie
Nigdy nie odejdzie
Nigdy nie odejdzie
Nigdy nie odejdzie…
Analiza piosenki
„Home Sweet Home” to utwór opowiadający o jednym z najgroźniejszych wrogów współczesnego człowieka – raku. Ta choroba pokonuje rocznie olbrzymie ilości ludzi, budząc strach i niszcząc życia wielu z nas. Nikt nie zna dnia, ani godziny, wszyscy jesteśmy zagrożeni, nieważne jak bardzo staralibyśmy się uchronić przed tym potworem.
Współczesne środowisko z każdej strony atakuje nas coraz to nowymi kancerogenami i nie ma już tak naprawdę przed nimi ucieczki. Możemy tylko mieć nadzieję na to, że nie spadnie na nas ten wyrok, ale stuprocentowego bezpieczeństwa na razie nie jesteśmy w stanie osiągnąć. Tutaj Lindemann wciela się właśnie w raka, zmieniając się w personifikację tej choroby – złośliwego, okrutnego sadystę, czerpiącego przyjemność z cierpienia niewinnych.
Raz atakując organizm zostaje w nim już na zawsze, nawet jeżeli uda się go zwalczyć nigdy nie wiadomo, czy nie wróci ponownie. Zatruwa życie innym nie patrząc na to, czy ktoś jest dobry, czy zły, czy zasługuje na taką karę, czy nie. Nie obchodzi go kim jesteśmy, chce tylko sprowadzać na nas śmierć, nie ma żadnego innego celu.
Komentarze (0)