Tekst piosenki
[Verse 1]
My heart is gonna eat itself, I don’t need anybody’s help
It’s just me, the vacant and nobody else
At least that’s what I tell myself
[Chorus 1]
'Cause I’m an amputee, with a phantom touch
Leaning on an invisible crutch
Pinned to the mattress like an insect to styrofoam
Calling out from my bedroom alone
[Verse 2]
And I know what’s in my cannibal chest
That’s been dug out like a strip mine till there’s nothing left
Hold the chorus in between my ears until I go deaf
That remind me exactly what I am every chance they get
[Chorus 2]
Am I a masochist
Screaming televangelist
Clutching my crucifix
Of white noise and static
All my prayers are just apologies
Hold out a flare until you come for me
Do I turn into light if I burn alive
Tłumaczenie piosenki
[zwrotka]
Moje serce pożre się samo, nie potrzebuję niczyjej pomocy
Jestem tylko ja, pusta, nie ma nikogo innego
Przynajmniej tak sobie wmawiam
[refren 1]
Bo amputowano mi kończyny, mam fantomowe bóle
Opieram się na niewidzialnej kuli
Jestem przypięta do materaca, jak insekt do styropianu
Krzyczę samotnie z sypialni
[zwrotka 2]
I wiem co skrywa się w mojej klatce piersiowej-kanibalce,
W której kopano jako w kopalni, póki nic już nie zostało
Póki nie ogłuchnę, będę chować między uszami refren,
W którym ludzie przypominają mi kim jestem
[refren 2]
Jestem masochistką
Krzyczącą telewangelistką
Dzierżąca krzyż
Pełen szumu i zakłóceń
Wszystkie moje modlitwy są przeprosinami
Zanim po mnie przyjdziesz, wyjmij pochodnię
Czy jeśli spłonę żywcem, to zmienię się w światło?
Analiza piosenki
W tekście tej piosenki Baker kolejny raz próbuje się uporać ze swoimi problemami i niepewnością, ze swoim zdrowiem psychicznym, które od dłuższego czasu boleśnie daje o sobie znać. W poruszający sposób opowiada tutaj o swojej samotności, którą – wedle własnej opinii – sama wybrała. Bo jeszcze bardziej niż życia w pojedynkę dziewczyna boi się opuszczenia przez kogoś, kogo pokocha i do kogo się przywiąże.
Mówi o wszystkim tym, co ją boli i martwi, o swoich problemach i lękach. Coraz głębiej zapada się w czarną dziurę swojej depresji i strachu przed światem. Leży w swoim łóżku, do którego czuje się przywiązana, przybita niczym motyl przybity do styropianu. Bo dokładnie tak, jak on, ona też nie może rozłożyć skrzydeł i odlecieć.
O sobie samej Julien mówi jako kalece, której niepełnosprawności nie widać na pierwszy rzut oka. Bo to, co ma amputowane to właśnie zdrowie psychiczne, pewność siebie, radość życia. Nie potrafi znaleźć szczęścia, na drodze do którego sama sobie jest największą przeszkodą.
Komentarze (0)