Tekst piosenki
[Verse: Spoken Word]
What melancholy magic
Has turned a multitude into mush
Mandibles drop from shock
An old lady at high altitude
Whispering hush
She slips off her white shoes
And grabs her tenor pacifier
From its stand
Thirty half steps to the microphone
Smile on her face
Flower in her hand
Oh how a crowd can melt
When they’ve been dealt
Such a deliciously delicate blow
By a barefooted fairy
Not with a clang but a whisper
Totally stealing the show
Fools desire distraction
And not take to heart
Their faces to their gadgets fall south
Ignoring the beauty of a fog on a hill
And a kitten with a mouse in its mouth
A motley mob settles down
And there’s hardly a frown
As the air in the temple turns to mist
A spotlight, a mark and a cleanse of the throat
And her microphone gently is kissed
You can hear a boot lace
And a speck of dust taste
As the babe bravely stared down the herd
But she played not a note
And only one moment spoke
These simple and poignant five words
You people are totally absurd
Tłumaczenie piosenki
[Zwrotka: mówiona]
Cóż za melancholijna magia
Zmieniła mnogość w papkę
Szczęka opada z wrażenia
Starsza pani na dużej wysokości
Szepcze cicho
Zsuwa swoje białe buty
I łapie swój tenorowy smoczek
Z jego podstawki
Trzydzieści półkroków do mikrofonu
Uśmiech na jej twarzy
Kwiat w jej dłoni
Oh jak tłum się rozpływa
Kiedy ktoś się z nim rozprawia
Tak przepysznie delikatny podmuch
Od bosej wróżki
Nie brzęczenie a szept
Całkowicie kradnie przedstawienie
Głupcy pragną odwrócenia uwagi
I nie brać do serca
Ich twarze w gadżetach upadają na południe
Ignorując piękno mgły na wzgórzu
I kotka z myszą w ustach
Kolory tłum się zadomawia
I ledwie mogą zmarszczyć brwi
Kiedy powietrze w świątyni zmienia się w mgłę
Reflektor, znak i oczyszczenie gardła
I jej mikrofon delikatnie jest całowany
Słyszysz sznurówkę
I drobinkę smaku kurzu
Jako dziecko odważnie odwróciła wzrok od stada
Ale nie zagrała ni nuty
I tylko jedna chwila przemówiła
W tych prostych i ostrych pięciu słowach
Wy ludzie jesteście całkowicie niedorzeczni
Analiza piosenki
Jack White, zapytany w jednym z wywiadów o tytułową Ezmeraldę, opowiedział o odwiedzinach w szkole swojego syna. Artysta przychodzi tam na dziecięce występy, podczas których tylko czeka na to, co się wydarzy. Nieustannie ma nadzieję, że któreś z dzieci wyłamie się schematowi i zrobi coś szalonego, niezaplanowanego. Tak, jak Ezmeralda z jego piosenki, która swoim występem całkowicie ukradła show wszystkim innym.
Tekst jest więc sprawozdaniem z takiego wyjątkowego występu, podczas którego starsza pani wkracza dumnie na scenę i prezentuje publiczność swoje umiejętności. Kobieta staje się przeciwieństwem pozbawionego emocji, odgrodzonego od prawdziwego świata tłumu. Zapatrzeni w swoje telefony i ekrany innych gadżetów tracimy z oczu to, co najważniejsze – piękno otaczającego nas świata.
Tego nie straciła Ezmeralda, której udało się jakoś wymknąć z okowów współczesności. Ona wciąż umie docenić prawdziwą wartość, naturę, niezwykłe jej zjawiska. I dostrzec jak przedziwnym społeczeństwem się staliśmy. Stąd też ostatnie słowa piosenki, które należą właśnie do niej: ludzie, jesteście niedorzeczni.
Komentarze (0)