Against the Current silent stranger

„silent stranger” to singiel zespołu rockowego Against The Current, który stanowi zapowiedź ich trzeciego albumu studyjnego. Tytuł i data premiery wydawnictwa nie są jeszcze znane.

Podczas jednej z rozmów Chrissy Constanza tłumaczyła: „Piękny, mroczny utwór eksploruje dwoistość między koszmarami a marzeniami na jawie. 'silent stranger’ zwiastuje nadejście ery koszmarów, w której granice łatwo się zacierają lub całkowicie zacierają. Wkraczając w spiralę paniki, nie sposób już odróżnić rzeczywistości od wymuszonego, syndrom oszusta zostaje doprowadzony do punktu bez odwrotu”.

„silent stranger” to wstrząsająca analiza samego siebie – konfrontacja z osobą, którą się stajemy, gdy nikt nie patrzy, gdy gasną światła, gdy udawanie normalności nie jest już konieczne. Narratorka zbudowała dla świata wersję siebie, starannie zaprojektowaną fasadę, która uchodzi za prawdziwą. Ale pod tą powierzchnią kryje się jedynie pustka, obcy, który nie rozpoznaje własnego odbicia, osoba tak wyobcowana ze swojego autentycznego „ja”, że boi się, że umrze, nigdy nie będąc poznaną.

Piosenka nie opowiada o depresji w sensie klinicznym, opowiada o egzystencjalnym lęku przed uświadomieniem sobie, że „ty”, którą wszyscy znają, jest fikcją, a „ty”, która pozostaje, jest obca nawet nam samym. „silent stranger” to piosenka o strachu, który nawiedza wielu z nas w najcichszych chwilach: strachu, że nie jesteśmy tym, kim się wydajemy, że odgrywamy „ja”, w które nie wierzymy, że gdyby ktokolwiek nas naprawdę poznał, odszedłby.

To piosenka o wyczerpaniu związanym z utrzymywaniem pozorów, samotności w otoczeniu ludzi kochających nieistniejącą wersję ciebie i przerażeniu, jakie budzi w nas spojrzenie w lustro i zobaczenie obcej osoby. Tragedią narratorki nie jest to, że została odrzucona, lecz to, że nigdy nie została zauważona. Przeszła przez świat niczym duch, obecna, ale niewidzialna, znana, ale nieznana.

Tytułowy „cichy nieznajomy” to nie osoba, którą narratorka się stała, to osoba, którą zawsze była, ukryta pod warstwami performansu. Cykl pozostaje nieprzerwany. Narrator pozostaje zamrożona, a śmierć pozostaje przepowiedziana. Ale w akcie śpiewania – w akcie nadawania głosu ciszy – kobieta przerywa ciszę na tyle, byśmy mogli ją usłyszeć. Nadal jest obca, ale już nie milczy i w tym drobnym akcie wyznania tkwi promyk nadziei, a jeśli nie nadzieją, to przynajmniej towarzystwa. Słuchacz ją słyszy i słuchając może rozpoznać w sobie kogoś obcego.