Tekst piosenki
[Verse 1]
How many roads must a man walk down
Before you call him a man?
How many seas must a white dove sail
Before she sleeps in the sand?
Yes, and how many times must the cannonballs fly
Before they’re forever banned?
The answer, my friend, is blowing in the wind
The answer is blowing in the wind
[Verse 2]
How many years can a mountain exist
Before it is washed to the sea?
Yes, and how many years can some people exist
Before they’re allowed to be free?
Yes, and how many times can a man turn his head
And pretend that he just doesn’t see?
The answer, my friend, is blowing in the wind
The answer is blowing in the wind
[Verse 3]
How many times must a man look up
Before he can see the sky?
Yes, and how many ears must one man have
Before he can hear people cry?
Yes, and how many deaths will it take till he knows
That too many people have died?
The answer, my friend, is blowing in the wind
The answer is blowing in the wind
Tłumaczenie piosenki
[Zwrotka 1]
Jak wiele dróg poznać muszę byś mógł nazwać mnie mężczyzną?
Ile mórz musi przepłynąć gołąb,
Nim spocznie na piasku we śnie?
O tak, i jak wiele kul musi trafić w swój cel,
Zanim ktoś tego zakaże?
Odpowiedź, przyjacielu, wisi w powietrzu,
Odpowiedź wisi w powietrzu.
[Zwrotka 2]
Jak wiele lat przetrwa góra nim znów,
Zaleje ją morze?
O tak, i jak długo trzeba żyć,
By być wreszcie wolnym?
O tak, i jak często człowiek może odwracać głowę,
Udawać, że nic nie widzi?
Odpowiedź, przyjacielu, wisi w powietrzu,
Odpowiedź wisi w powietrzu.
[Zwrotka 3]
Ile razy mężczyzna musi podnieść swój wzrok,
Zanim zobaczy niebo?
O tak, i ile uszu powinien mieć człowiek,
By usłyszeć płacz innych,
O tak, i ile zgonów potrzeba, by on wiedział,
Że za dużo ludzi umarło,
Uznasz, że czas już na życia brzask?
Odpowiedź, przyjacielu, wisi w powietrzu,
Odpowiedź wisi w powietrzu.
Analiza piosenki
Piosenka jest pierwszym singlem na drugim albumie artysty. W tekście Dylan zadaje szereg retorycznych pytań, na które odpowiedź jest niejasna, nie da się jej odnaleźć. I, jak często u Dylana – wybrzmiewa tutaj hymn pochwalny dla praw człowieka.
Mamy tu również do czynienia ze słowami podziwu dla afroamerykańskiej części społeczeństwa. Ludzie ci musieli walczyć o swoje prawa i o to, by traktować ich po prostu jak ludzi. Bob Dylan przyznaje tutaj, że nie zna odpowiedzi na pytania o równość i braterstwo, które stawia tekście. Mówi poetycko, że rozpływają się one na wietrze.
Cały tekst utworu odczytać można jako apel do społeczeństwa. Apel o to, by traktowali wszystkich równo, nie ma bowiem bardziej i mniej człowieczych ludzi na świecie. Pytania, które sobie zadajemy muszą pozostać bez odpowiedzi. Nikt z nas nie jest w stanie ich poznać. Nie mamy takich możliwości poznawczych. Bo co czyni człowieka człowiekiem? Nikt tego nie wie. I nikt z nas się nie dowie. Dlatego musimy szanować każde, pojedyncze istnienie.
Komentarze (0)