Tekst piosenki
[Intro]
„They didn’t know where they was going, but they knew where they was wasn’t it”
[Verse 1]
We are everyday robots on our phones
In the process of getting home
(Autonomous)
Looking like standing stones
Out there on our own
We’re everyday robots in control
Or in the process of being sold
(Autonomous)
Driving in adjacent cars
'Til you press restart
[Interlude]
„They didn’t know where they was going, but they knew where they was wasn’t it”
(Autonomous)
[Verse 2]:
Everyday robots just touch thumbs
Swimmin’ in lingo they become
(Autonomous)
Stricken in a status sea
One more vacancy
For everyday robots getting old
When our lips are cold
(Autonomous)
Lookin’ like standing stones
Out there on our own
[Outro]
Little robots in ringback tones
In the process of getting home
(Autonomous)
(Autonomous)
Tłumaczenie piosenki
[Intro]
,,Nie wiedzieli dokąd idą, ale wiedzieli, że nie chcieli być tam, gdzie wtedy byli”
[Zwrotka 1]
Jesteśmy robotami gapiącymi się codziennie w telefony
Podczas powrotu do domu
(Niezależni)
Wyglądamy jak kamienie
Jesteśmy skazani sami na siebie
[Zwrotka 1]
Jesteśmy robotami pod kontrolą
Wciąż ktoś nas sprzedaje
(Niezależni)
Jedziemy obok siebie
Wciąż wciskając ”odśwież stronę”
[Interludium]
,,Nie wiedzieli dokąd idą, ale wiedzieli, że nie chcieli być tam, gdzie wtedy byli”
[Zwrotka 2]
Roboty, które codziennie używają ekranów dotykowych
Zanurzając się w słowach, którymi się stali
(Niezależni)
Porażeni morzem statusów
Jeszcze jedno wolne miejsce
Roboty codziennie się starzeją
Nasze usta są zimne
(Niezależni)
Wyglądamy jak kamienie
Jesteśmy skazani na siebie samych
[Wyjście]
Małe robociki i ich dźwięki powiadomień
Podczas powrotu do domu
(Niezależni)
(Niezależni)
Analiza piosenki
Podobnie jak pochodzący z tej samej płyty singiel „Lonely Press Play”, tytułowe „Everyday Robots” stanowi sarkastyczny komentarz do współczesnego świata oraz uzależnionego od elektronicznych gadżetów społeczeństwa.
Damon Albarn opisuje mieszkańców wielkich miast, którzy – ze wzrokiem ustawicznie przykutym do smartfonów – przypominają raczej roboty, kontrolowane przez jakąś większą siłę, niż żywych, niezależnie myślących ludzi.
„Obserwowałem po prostu wszystkich wokół mnie i każdy jest tak bardzo zagubiony w swoich małych światach: w telefonach, słuchając muzyki”, powiedział Albarn na antenie radia XFM.
Kompozycję otwiera nagranie głosu Lorda Buckleya, opowiadającego o XVI-wiecznym hiszpańskim konkwistadorze imieniem Álvar Núñez Cabeza de Vaca. Słowa o żeglarzach, którzy „nie wiedzieli dokąd zmierzają”, stanowią tutaj metaforę współczesnego człowieka, nie mającego pojęcia, do jakiego miejsca zaprowadzi go technologiczny pęd.
Komentarze (0)