Tekst piosenki
Chill on the Hollow Ponds
Set sail by a kid
In the heat wave that hit us all, 1976
I felt the percussion
The green man had gone
Half my road was now a motorway, 1991
I was by the Black Sea
Two hours in time
Spiny urchins and a new school bell, 1979
Changed into lakeside
In January (Hollow Ponds)
Modern life was sprayed onto a wall in 1993
Where the horses and passing trains (horses and the passing trains)
A pentangle revealed
In the green woods where you walked with me
Ship on hollow ponds was filled
Up with the dreams (up into the dreams)
We share on LCDs (watched on LCD’s)
Every moment now and everyday
Every moment now and everyday
Tłumaczenie piosenki
Chłód na Hollow Ponds
Żagiel postawiony przez dziecko
W fali gorąca, która uderzyła nas wszystkich, 1976
Poczułem wstrząs
Mężczyzna w zieleni odszedł
Od połowy drogi jechałem autostradą, 1991
Byłem nad Morzem Czarnym
Dwie godziny
Kolczaste łobuzy i nowy szkolny dzwonek, 1979
Przerzuciłem się na jeziora
W styczniu (Hollow Ponds)
Namalowano na murze nowoczesne życie, 1993
A tam konie i przejeżdżające pociągi (konie i przejeżdżające pociągi)
Ujawniony pentagram
W zielonych lasach gdzie ze mną spacerowałaś
W Hollow Ponds załadowano statek
Marzeniami (marzeniami)
Którymi dzielimy się przez LCD (i oglądamy na LCD)
Każdą chwilą, teraz i codziennie
Każdą chwilą, teraz i codziennie
Analiza piosenki
„Hollow Ponds” to jedna z najbardziej osobistych kompozycji, jakie wyszły spod ręki Damona Albarna. Jest to swego rodzaju autobiografia, przywołująca kilka wybranych dat oraz strzępki wspomnień, które w szczególny sposób utkwiły w pamięci artysty.
Piosenka zaczyna się od przytoczenia tytułowego Hollow Ponds – porośniętej lasem okolicy w Leytonstone we wschodnim Londynie, gdzie Albarn spędził dzieciństwo. Dalej wokalista przywołuje m.in. suszę z 1976 roku (pierwsza zwrotka) oraz wydanie płyty Blur „Modern Life is Rubbish” w 1993 roku (czwarta zwrotka). Inspirację dla tytułu krążka stanowiło graffiti, na które Albarn trafił w centrum Londynu – stąd słowa o „sprayu na murze”.
W ostatniej zwrotce artysta kończy wątek wspomnień i spogląda w przyszłość, aby – podobnie jak w „Everyday Robots” czy „Lonely Press Play” – wyrazić obawy związane z niekontrolowanym rozwojem nowych technologii.
Komentarze (0)