Tekst piosenki
Serpent of light, movement of the soul
Crawling stately along the spine
Mighty phoenix, from the ashes arises
Firebird cycle, life, regenerate the cell
Life burns fierce, reduced to ashes
Resurrection from the flame, ageless process
Quest for absolution, out of bounds introspect
Self-consuming womb, ever-present, meet no end
It seems like I always knew this
Since I’m a child I can feel it
My inner light everlasting
Revolving within a circle
Extended wings I’m flying
Over the valleys and planes
The curve of space I’m leaving
Death is just an illusion
Oroborus symbol of eternal life
Dig a tunnel through light, through ignorant walls
I’m counting the days but I’m dying
Grow up with impatience I’m falling down
On the peaks of radiant mountains
This truth is growing before before me
My attention fixed on this silence
Rediscover life while I’m breathing
Designing the shape of material
Frozen icon distant reminder
Mankind has forgotten the gateways
By the mouth of the serpent regenerate
Tłumaczenie piosenki
Wąż światła, ruch duszy
Cały czas pełznie wzdłuż kręgosłupa
Potężny feniks, odradzający się z popiołu
Cykl ognistego ptaka, życie, regenerujące się komórki
Płonące życie, zredukowane do popiołu
Zmartwychwstanie z płomieni, niekończący się proces
Walka o zbawienie, obserwacja samego siebie bez granic
Samopożerające się łono, wieczne, bez końca
Chyba zawsze o tym wiedziałem
Czułem to od dziecka
Moje wewnętrzne, wieczne światło
Trwające w tym cyklu
Rozpościeram skrzydła i lecę
Ponad dolinami i samolotami
Opuszczam tę przestrzeń
Śmierć jest tylko iluzją
Uroboros, symbol wiecznego życia
Wykop tunel w świetle, przebij się przez ignoranckie ściany
Odliczam dni, ale umieram
Brak mi cierpliwości, upadam
Na szczytach promieniujących gór
Przed oczami jawi mi się, jawi mi się prawda
Skupiam się na tej ciszy
Oddychając, odkrywam na nowo życie
Zamarznięta ikona, odległe przypomnienie
Ludzkość zapomniała o wyjściu
Przez usta odnawiającego się węża
Analiza piosenki
„Oroborus” to ezoteryczny kawałek dotykający tematu cykliczności życia. Duplantier rysuje tutaj wizję pełną odniesień do reinkarnacji i niekończącej się spirali istnienia. Dla niego pojęcie takie jak śmierć jest iluzją. Nic we wszechświecie nie umiera, po prostu ulega przeobrażeniu. Cykl ten trwa od samego początku wszystkiego i nigdy się nie skończy.
Dlatego właśnie wokalista od urodzenia czuje się częścią czegoś większego. Myślenie, że jesteśmy niepowiązani z naszym otoczeniem, że stanowimy zamknięte całości, jest dla autora naiwne. Dla niego dobrym symbolem życia jest właśnie tytułowy Oroborus – wąż, zjadający sam siebie, symbol regeneracji i niekończącego się cyklu. Morał z tego jest taki, że nie ma czegoś takiego jak narodziny i śmierć, koniec i początek. Wszystko jest jedną wielką całością, bezkresnym zbiorem powiązań.
Komentarze (0)